Siyabonga en Akhona

De harde wind is gaan liggen....Er gebeurt nog steeds een heleboel maar het kost geen moeite om rechtop te blijven.

Siyabonga en Akhona

Het jongetje van 2 jaar waar ik enkele weken geleden over schreef is goed terecht gekomen voor nu. Siyabonga is opgevangen in een place of safety in Clermont, een plaatsje niet al te ver van mij vandaan.

Akhona is hier vorige week ook geplaatst en dus kon ik gemakkelijk naar hem vragen. De eerste dag werd gezegd dat we iedere dag op bezoek mochten komen. Dus waren we er iedere dag!!!

Siyabonga ziet er stukke beter uit. Zijn huid is gaaf en glanst en als we er zijn lacht hij volop. Ik heb enkele keren heerlijk met hem buiten kunnen spelen. Het is een genot om te zien hoe de kleine jongen opknapt.

Voor Akhona is de plaats helaas niet echt een vooruitgang (zacht uitgedrukt). Zij komt van een warme gezinssituatie en komt in een instituut terecht waar wel voedsel, lichamelijke verzorging en rust wordt geboden maar waar persoonlijke aandacht moeilijk is te geven met zo'n 30 kinderen in opvang.

Gelukkig zagen we haar iedere dag vooruitgaan. Haar huid is geheeld, ze lacht en speelt weer. Haar ogen waren helaas nog erg wazig en waterig.

We hebben een goed gesprek gehad, over Akhona, met de social worker van het huis. Dat gaf hoop, ze is erg gedreven en wilde direct actie wat een uitzondering is hier.

Afgelopen dinsdag toch een domper....

Deze social worker kwam vertellen dat we haar niet meer mochten bezoeken. De externe social worker moet toestemming geven over wie wel en niet bezoeksrecht krijgt. Het was tot afgelopen vrijdag nog niet duidelijk wie de externe social worker zal zijn voor haar en dus moeten we afwachten.

Voor Siyabonga ben ik gaan rondbellen. Ondertussen heb ik de social worker gevonden die betrokken is bij hem, maar zij heeft zich nog niet verdiept in de zaak en dus kom ik daar ook nog niet veel verder. (dat zie je hier dus vaak ...vanwege de werkdruk...Siyabonga zit daar al ruim twee weken en er is nog niets gebeurt). Het is dus dat ik erachteraan zit dat er wellicht effe aandacht geschonken wordt aan de zaak. Hier ligt dus een gigantische taak voor ons!!!

We blijven vragen stellen en op een nette manier mensen achter hun vodden zitten zodat de processen niet verzanden in de vele vele zaken die er liggen.

Het was steeds hartverscheurend om de kleine meid na ieder bezoek weer achter te moeten laten. We hebben er regelmatig over gesproken wat nu wijsheid is in deze. Haar wel bezoeken en de pijn van het vertrek aanvaarden of haar alleen laten, de pijn van het vertrek besparen maar wellicht de pijn van in de steek laten geven?! Zou ze, zo jong ze is, voelen dat we haar in de steek laten?? Nu, de keuze is voor ons gemaakt....

En het voelt niet altijd goed..moet ik zeggen...

Het proces loopt in ieder geval verder en als het goed is weten we 17 maart iets meer.......

Ik houd jullie op de hoogte van de nieuwe ontwikkelingen voor zover mogelijk.

De helse reis van het engeltje....

Afgelopen week een zeer emotionele zware week achter de rug. I Love Africa but this week i hated Africa some moments for the first time in my life.

Nadat we te horen hadden gekregen dat de moeder van Akhona haar niet direct terug wilde was de spanning even weg. Nu het adoptie proces stop was gezet moest er gepraat worden over het vervolg van de zorg. Tijdens een gesprek met de social worker vertelde de moeder van Akhona dat ze een huis aan het bouwen is, werk heeft en haar leven heeft verbeterd. Ze gaf alles toe van wat ze het afgelopen anderhalf jaar heeft gedaan of niet gedaan omtrend de zorg van haar kind. (Ik zal niet in detail treden maar het liegt er niet om, haar baby is niet voor niets bij haar weggehaald!)

Zonder enig onderzoek durfde de social worker haar te vertrouwen?! En vertelde ons dat we geen zaak zouden hebben voor de rechtbank........
Wel,.... nu wel!!!!!!!

De afspraak werd gemaakt dat Akhona dat weekend naar haar moeder zou gaan voor bezoek. Op vrijdagmiddag zouden we haar brengen en haar op zondagochtend weer ophalen. Dus die vrijdag met lood in onze schoenen op naar haar ouderlijk huis. Ze had beloofd Akhona niet in het tochtige hutje van de grootmoeder onder te brengen maar in een stenen huis bij haar tante. Zo gezegd zo gedaan. Een vreemd gevoel haar daar opnieuw achter te laten na alles wat we voorheen gezien hebben...maar alla. De moeder zou haar best wel doen was ons vertrouwen en goede hoop...?!

De zondagmorgen was gekomen en vol enthousiasme reden we opnieuw dezelfde weg om het prinsesje op te pikken. Een beetje gespannen over de staat waarin ze zou verkeren...
Bijna aangekomen bij het huis zien we ineens de moeder lopen op straat. We stoppen en vragen haar waar Akhona is aangezien we tot onze verbazing zien dat ze niet bij haar is.
De grootmoeder had Akhona meegenomen die ochtend en zou volgens de moeder op tijd terugkomen. Ze blijkt nog niet terug te zijn. Informerend bij het huis van de grootmoeder blijkt de grootmoeder het kind meegenomen te hebben omdat ze niet wil dat Gunter Akhona weer meeneemt. Kidnapping??
De moeder van Akhona houdt vol dat ze zelf van niets weet en vraagt ons later terug te komen wanneer de grootmoeder terug is. Ze zal ons bellen.

We krijgen geen bericht. s'Avonds bellen we de moeder en nog steeds geen sein van de grootmoeder of Akhona. Ondertussen horen we dat ze is bloot gesteld waarschijnlijk aan een zulu ritueel genaamd Mpepo (of iets dergelijks). Een ritueel wat wordt uitgevoerd om te helen waarbij een plant wordt verbrand en de rook diep moet worden ingeademd. De mensen hierom heen bidden en dansen gedurende het ritueel.
De schrik grijpt ons om het hart. Akhona ...rook inhaleren...tot hoestens toe...met haar longconditie?! Mijn god......We hadden de familie zelfs gewaarschuwd voor nota bene rokerige ruimten!

Kortom, flink geschrokken en zonder Akhona, zonder te weten waar ze is en in welke gezondheidstoestand ze verkeerd, keren we zondagavond laat naar huis. We waren de hele dag in de buurt van de woonomgeving gebleven en geprobeerd onze gedachten te verzetten. Vele telefoontjes hebben we gepleegd om te achterhalen wat het ritueel inhoudt en wat we wellicht zouden kunnen ondernemen. Maar vergeefs....

De volgende ochtend zaten we al vroeg bij de social worker uiteraard stampij te maken over het feit dat zij Akhona zomaar zonder onderzoek naar huis had laten gaan. Veel informatie verkregen maar verder natuurlijk niets wat ons kon helpen.
Die dag geprobeerd meerdere malen de moeder te bereiken. En uiteindelijk kreeg ik haar die avond aan de telefoon. Ze had niets gehoord van de grootmoeder en wist nog steeds niet waar Akhona was of hoe het met haar ging. Grootmoeder reageerde niet op haar telefoontjes werd gezegd.Heel even waren we iets geruster, de moeder vond de situatie kennelijk ook verre van positief en had duidelijk moeite met de situatie. Ze beloofde me iets te laten horen wanneer ze iets vernomen had van haar kind.
Tevergeefs.....de dagen hierna hoorde we nog steeds niets en pakte ze de telefoon niet meer op.

Enkele andere mensen die we betrokken hadden hebben geprobeerd ingangen te vinden maar voorals nog niets concreets. Op woensdagavond kregen we ineens de moeder van Akhona weer te pakken telefonisch en vertelde ze dat Akhona bij haar was en dat ze wilde praten. De dag erop zouden we elkaar ontmoeten bij haar grootmoeder thuis.

Vol goede moed dus donderdagochtend vroeg op pad. Aangekomen bij het huisje van de grootmoeder was er geen moeder aanwezig en geen grootmoeder. Alleen een zus van de moeder, een jongetje en er kwam een ander kindje langs de benen van de zus naar buiten lopen.....Help... haar even niet herkent! Het was Akhona.......Ze zag er niet uit...Hoe kan dit in hemelsnaam in een paar dagen gebeuren. Haar haren waren geschoren, ze kon nauwelijks haar ogen open houden, ze waren gezwollen en haar rechteroog zag rood en beschadigd. Haar hele huid was droog en vol bultjes.....De luier zat zo vol urine en poep dat ook haar hele broek nat was geworden. Ze wankelde van vermoeidheid en haar lichaampje was van top tot teen opgezet. Ze reageerde nauwelijks, leek volledig apatisch. Het was hartverscheurend....Gelukkig herkende ze ons direct. We konden wel janken..........

We hadden niets in handen om haar mee te nemen, dan zouden wij kidnappen en dus moesten we, nadat we haar iets te eten hadden gegeven en mee verzorgd, met lege handen vertrekken. Afschuwelijk!!! Dat moment zal ik nooit meer vergeten....we hoorde haar schreeuwen.

Na hier en daar om raad gevraagd te hebben besloten we naar Mother of Piece/ Bobbi bear te rijden om even tot rust te komen en hulp te vragen. Ik was erg bezorgd om haar longen en haar opgezette gezwollen lichaampje en heb direct de arts in het ziekenhuis gebeld. We zouden als we haar zouden kunnen meenemen die dag nog bij hem kunnen laten checken. Dat was dus een ingang! Samen met een child safety officer van Bobbi bear (en 2 vrijwilligers) reed ik terug naar het huis om te vragen of ik Akhona mee mocht nemen naar het ziekenhuis. Ondertussen was de zus met de kinderen naar een ander huis gegaan maar dat wist ik te vinden, daar was ik al eens geweest. Het mocht .....ik legde uit dat we zeer bezorgd waren om de gezondheid van Akhona, dat ze er niet goed uitzag, dat ik de arts al gesproken had en dat we terecht konden in het ziekenhuis. De zus van de moeder ging mee.....Op het moment dat ik daar wegreed met haar in het kinderzitje en Gunter belde dat ze in de auto zat ....kwamen de tranen. We hadden haar in ieder geval weg daar!!!!!

Aangekomen bij het ziekenhuis (na Gunter op gehaald te hebben en de moeder van Akhona te hebben gebeld voor akkoord, nu pakte ze wel op) ging de arts net even weg voor een lezing. Dus we moesten ruim een uur wachten. In dat uur zagen we beetje voor beetje onze Akhona terugkomen....ze begon weer wat te spelen...te lachen...en haar ogen kregen weer wat leven.

De arts keek haar hoofdschuddend aan.....hij onderzocht haar en constateerde een beginnende fase van zware ondervoeding en verwaarlozing. Dit had volgens hem niet 2 weken langer moeten duren. Hij schreef direct een brief waarin hij adviseerde het kind per acuut weg te laten halen bij de familie. He he, iemand die helpt!!!

De volgende stap was naar de politie gaan om dit papier om te laten zetten in een jurisch bevel. Een vriendin van ons kon ons hierbij van dienst zijn en dus reden we naar haar met zijn allen. De zus vd moeder die nog steeds bij ons was en ons in eerste instantie vertrouwde ...kreeg het ineens erg moeilijk ( begrijpelijk). Ze kreeg door dat Akhona niet meer mee naar huis zou gaan en begon tegen te stribbelen. De politie heeft hard op haar in moeten praten...ze begon allerlei uitwegen te zoeken...ons uit te schelden en zelfs even te bedreigen. We waren ondertussen met professionals dus bedreigd voelde ik me niet maar de pijn die ook zij door moest was vreselijk om aan te zien. Zij was zich van geen kwaad bewust en had geen idee van de lichamelijke situatie van Akhona. Deze mensen lijken soms blind te zijn....
Tranen vloeiden van alle kanten, een bizarre situatie.....

Met de brief van de politie en een persoon die zulu spreekt ben ik de zus terug naar huis gaan brengen en de familie op de hoogte gaan stellen. Geen makkelijke opgave kan ik je zeggen.

Eind van de dag, dat was het belangrijkste, reden we met Akhona in de auto naar huis en konden we haar veilig in haar bedje leggen. In ieder geval voor 1 nacht.

De volgende morgen moesten we om half 9 in de rechtbank verschijnen. Het politie rapport had ons het recht gegeven om Akhona voor 24 uur onder onze hoede te hebben, daarna moet zo'n rapport door de rechtbank worden bekeken. Het was alleen een noodopvang. We waren om half negen aanwezig.

Op zijn afrikaans allemaal......wachten wachten en nog eens wachten......

De grootmoeder bleek onderweg te zijn en de rechtbank wilde op haar wachten. ( hoe is het mogelijk.....minimaal 1,5 uur vertraging) Het werd nog leuker ...toen de grootmoeder arriveerde hoorde we dat ook de moeder ondertussen had besloten om toch op te komen dagen en dus werd ons medegedeeld nogmaals geduld te hebben. Lunchtijd ging voorbij en geloof tegen half drie zaten de mensen die allemaal aanwezig moesten zijn bij het magistraat.

Het liep zoals we verwacht hadden. De rechtbank besloot een groot onderzoek te starten naar de moeder en de familie van Akhona om te zien of een terug keer naar de familie eventueel mogelijk is. In de tussentijd werd gekozen om Akhona in een neutrale omgeving te laten verblijven....niet bij ons dus. Het werd dus werkelijkheid. Akhona moest opnieuw vertrekken ....ze werd geplaatst in een place of savety. Een instituut die vele kinderen opvangt.

Een opluchting omdat ze eindelijk weg is bij de familie waar ze het op den duur niet overleefd zou hebben. Een opluchting omdat nu alles eindelijk goed wordt onderzocht en wettelijk goed wordt geregeld. Een vreselijk gevoel om haar daar voor minimaal 8 weken maar misschien wel maanden te moeten laten opsluiten. We mogen haar iedere dag bezoeken....wat goed klinkt maar een hel is om uit te voeren en twijfels geeft omtrend het welzijn van Akhona. Waar doe je goed aan???

In ieder geval is ze nu Veilig!!!

Ik zal jullie het achterlaten van Akhona daar en het eerste bezoekje vanmiddag besparen........

Ik kan jullie niet uitleggen welke emoties allemaal naar boven zijn gekomen de afgelopen dagen en hoeveel gevoelens hebben gespeeld.....

Nooit heb ik in zo'n korte tijd zo vreselijk veel geleerd..........

Onze plannen in het kort.....

We hebben ondertussen onze plannen op papier gezet. Hieronder is in het kort verwoord wat we willen gaan doen.....



Project Nood Opvang

De HIV/AIDS-epidemie heeft het leven in de eenentwintigste eeuw onherroepelijk veranderd. In veel opzichten overtreft de aids-epidemie alle andere volksziekten uit de geschiedenis. Ze is wel “De grootste humanitaire crisis van alle tijden.” genoemd – miljoenen mensen zijn geïnfecteerd of anderzijds getroffen. Een land als Zuid Afrika met een apartheidsverleden, een grote armoede en, een land waar de sexe-ongelijkheid nog duidelijk waarneembaar is, is zeer vatbaar voor een epidemie als HIV/AIDS.

De levensverwachting daalt, de kindersterfte stijgt, een hele generatie ouders verdwijnt en het aantal kindergezinnen blijft groeien. De dure schoolgelden en de toenemende zorg voor zieke familieleden veroorzaken een uitblijven van persoonlijke groei en ontwikkeling waardoor op zijn beurt HIV/AIDS de armoede vergroot. Uit cijfers van het UNESCO wordt duidelijk dat KwaZulu-Natal het sterkst getroffen gebied is wat betreft de HIV/AIDS problematiek.

Dagelijks hebben we hier te maken met sociale ontwrichtingen en de reacties van de mensen op dit trieste, soms uitzichtloze, bestaan. Ondervoeding, verkrachting en (kinder)mishandelingen zijn de orde van de dag. Het sociaal systeem in Zuid Afrika heeft de afgelopen jaren zeker niet stilgestaan, maar helaas is de problematiek te omvangrijk om op dit moment opgevangen te worden binnen dit systeem.
Vele instanties lopen over en weten gewoon weg niet waar te beginnen.

Het resultaat is dat vele gezinnen die hulp vragen soms weken, maanden moeten wachten voordat gehoor wordt gegeven aan hun schreeuw.
Voor sommigen komt deze hulp helaas te laat en andere blijven gedwongen hangen in een leven met ondervoeding, geweld en misbruik.

Graag willen wij ons inzetten om de vicieuze cirkel waarin dit land zich bevindt mee te helpen doorbreken. Uit de vele hulpvragen die we hebben ontvangen en de observaties die we de afgelopen anderhalf jaar in het veld hebben gedaan is Incognito gegroeid/ontstaan. Incognito is een stichting die zich heeft gevestigd in Crestholme, Durban area, in de prachtige omgeving van “the Valley of thousand hills”. Onze hulp zal met name gericht zijn op de mensen in Molweni – Mathameni – Nqeto – Mbo, de townships rondom Crestholme.

Incognito wil een systeem uitwerken waarin zij de mensen in nood benaderen en hen tot de juiste instanties leidt. Hierbij willen we samenwerking zoeken met lokale instanties en organisaties die de hulp kunnen bieden die op dat moment nodig is.

Daarnaast willen we een programma opstarten dat mensen helpt zichzelf te helpen en daarna de medemens. De bedoeling is om mensen o.a. hun eigen talenten te laten ontdekken, tot creativiteit aan te sporen en educatie aan te bieden waardoor een persoonlijke groei wordt bewerkstelligd om vervolgens een stimulans te geven de verbetering van de toekomst in eigen hand te nemen.

Daar waar organisaties tekort schieten en een dreigende situatie heerst willen we ons graag allereerst richten op het bieden van directe hulp in de vorm van (het opzetten van) een crisis centrum. Het centrum zal een tijdelijke verblijfplaats zijn voor met name “Little People”. Met dit huis willen we kinderen en mensen in acute nood (lees: “gevaar”) opvangen en als sluis optreden voor een verder veilig bestaan.

Op dit moment hebben we reeds een geschikte locatie (huis) voor het centrum aangeboden gekregen. Per 1 april zouden we deze locatie in gebruik kunnen nemen.
Het huis is er, maar moet nog volledig worden ingericht. Uiteraard zijn er vele middelen nodig om dit huis als crisisopvang functioneel te maken.
Hieronder is een eerste opzet gegeven van de inventaris die we nodig achten om het project van start te kunnen laten gaan.

We kunnen dit niet alleen! Vele handen, adviezen en financiële middelen zijn nodig om onze plannen te verwezenlijken. Vandaar dat wij U vragen voor steun en/of support. Mocht U interesse hebben om, in welke vorm dan ook, een steentje bij te willen dragen aan ons project, aarzel niet om ons te contacteren.


Vriendelijke groet Gunter en Lizzy


Inventaris benodigdheden

Algemeen
Verf 100 L
Voedsel R2500-00 P/mnd
Medical R1000-00 P/mnd
Huur huis R5000-00 P/mnd
Water / electriciteit R850-00 P/mnd
Securety R450-00 P/mnd
Verzekering R500-00 P/mnd
Breakages R150-00 P/mnd

Slaapkamers (3)
Gordijnen
Tweepersoonsbed
Stapelbedden
Baby bedjes
Bedlinnen (tweepersoonsbed)
Bedlinnen (stapelbedden)
Bedlinnen (Baby bed)
Kussens
Kledingkasten
Nachtlampjes
Nachtkastjes
Commodes

Woonkamer
Gordijnen
Sofa
Eettafel
Stoelen
Kasten
TV / Radio
DVD speler
Computer
Speelgoed
Telefoons
Telefoon abonnement

Keuken
Gordijnen
Wasmachine
Droogtrommel
Koelkast
Diepvries
Onderhouds produkten
Pannen / kookpotten
Bestek
Borden
Glazen / Mokken
Handdoeken
Stofzuiger
Strijkijzer
Strijkplank

Babyspullen
Fopspeen
Babykleding
Baby flessen
Luiers
Baby voeding
Verschoon doekjes
Maxicosi's / draagzakken

Badkamer
Shampoo
Doucheschuim
Tandpasta
Tandenborstel
Handdoeken
Droogrek
Huid zalf

Personeel
Coordinator
Nacht- / weekenddienst
Verzorgers
Kookhulp
Poetshulp
Trauma begeleiders
Sociale werker

Erger dan een "hondeleven" .....

Zonder enige twijfel liep ik door de opening van de gate. Ik zag het jongetje zitten naast het hutje en me met grote holle ogen aankijken. Er kwam een man het huisje uit gelopen toen ik riep of er iemand thuis was. De dame die voor de jongen zou zorgen, die ik wilde spreken, bleek niet aanwezig te zijn. Zij zou vanochtend zijn vertrokken en die middag terugkomen tegen drie uur.

Ik vroeg aan de man of ik door mocht lopen naar de jongen en kijken hoe het hem verging. Geen probleem! Met tranen achter mijn ogen liep ik door.... het was vreselijk....Nog nooit had ik zoiets gezien. De jongen had een smerig t-shirtje aan, wondjes zichtbaar over zijn hele lijfje, de poep kwam links, rechts, onder en boven uit de pamper die hij duidelijk al geruime tijd aan had. Nog geen halve meter van hem vandaan lag een dode puppie weg te rotten en vliegen zaten overal! De stank was nauwelijks te hebben. Op een meter afstand zat een schreeuwende hond aan een paal gebonden met ontblote tanden naar ons te grommen.

De man vertelde dat "de jongen er niet zo goed uitzag"?!, "hij wil niet drinken". De moeder was al geruime tijd niet komen opdagen en op de vraag wie er op dit moment voor hem zorgde kon hij me niet antwoorden. Ik vroeg of hij een pamper voor me had zodat ik hem kon verschonen maar hij had geen idee. De man sprak nauwelijks engels. Om enig bewijs te hebben wilde ik, hoe lelijk ook, een foto maken van de situatie. Waarschijnlijk had hij mijn vraag niet begrepen....hij had bevestigend geantwoord maar op het moment dat ik de camera tevoorschijn nam ...zei hij "Nee...niet nu...hij ziet er niet uit!"

Heel even heb ik de jongen opgepakt en op zijn dunne beentjes gezet. Hij was vel over been en zo licht als een veertje. Hij kon staan maar stond te wankelen zo zwak als hij was. Dolgraag had ik hem in mijn armen genomen en meegenomen direct meegenomen.

Zo vriendelijk mogelijk en tranen wegslikkend zei ik de man gedag, vroeg hem om N. de dame die voor het kind zorgt te zeggen dat ik was langsgeweest en dat ik binnenkort contact zou opnemen. Met tranen rollend over mijn wangen liep ik terug naar de auto en ben naar huis gereden.

Thuis gekomen hebben we direct de social worker opgebeld... en nauwelijks 2 minuten later zat ik samen met Precious, de dame die ons had ingelicht enkele weken ervoor, opnieuw in de auto om het jongetje te gaan halen.

De mannen waren gelukkig vertrokken toen we aankwamen. Er was alleen een jonge jongen aanwezig. Ik vertelde dat ik het jongetje graag mee wilde nemen om hem te wassen en te verzorgen. Hij vond het geen probleem.

Onmiddelijk toen ik kwam aanlopen stak het jongetje zijn armen naar me uit, ik heb hem in een handdoek gewikkeld en hem meegenomen naar huis. Hij gaf geen kik en keek me alleen met vragende ogen aan.

Thuis gekomen heb ik direct het bad aangezet en hem uit de viezigheid gehesen. Maar al te graag liet hij zich zakken in het schone warme water. Voor het eerst zag ik heel even maar een kleine lach verschijnen. Na de grondige wasbeurt heeft hij nog effe met de badeendjes gespeeld. Het was hartverwarmend. In het water had hij moeite om rechtop te blijven zitten, hij had hiervoor steun nodig van 1 hand. Zwakte?!

Ik nam enkele kleertjes uit de kast waarbij ik inschatte wat hij wellicht zou passen. Inderdaad...iets te groot maar het was te doen. Ik schrok toen ik keek op het label. Het shirtje was voor een baby van 3-6 maanden! Dit kindje was 2 jaar....ik had met eigen ogen zijn geboorte certificaat gezien enkele weken geleden!!!

Als een gulzig vogeltje wat gevoerd wordt door de moeder in het nest hield hij zijn mondje open toen ik een yoghurtje aan hem gaf. In een mum van tijd was het leeg...zelfs een 2de bakje ging erin binnen seconden. Hoe lang was het geleden dat dit buikje iets naar binnen had gekregen???

Heerlijk ruikend en schoon zette ik hem vervolgens samen met de knuffel die ik hem had gegeven in het kinderzitje in de auto en was de tijd gekomen om hem weg te brengen. Graag had ik zelf langer voor hem gezorgd maar we hebben uiteraard de weg te volgen. Op naar de social worker die op me zat te wachten om hem een veilige plaats te geven.

Terwijl de social worker, de papieren in orde maakte, belde met de moeder van het kindje en de dame die hem zou verzorgen, zat ik met hem op schoot te wachten in het kantoor. Hij klemde zich aan me vast en na een tijdje ontspande hij volledig en kwam tegen me aanliggen. Zijn ogen bleven al die tijd wijd opengesperd alsof hij de hele omgeving constant in de gaten hield.

Het is ongelooflijk wat er in een korte tijd met zo'n kind gebeurt! Ook nu,na knuffelen, bij het zien van zichzelf op de camera en het spelen met de knuffel kwam daar ineens die allesomvattende glimlach. Hij keek me recht aan en even, heel even veranderde zijn kleine trieste magere gezichtje......

Daar doe je het toch voor....die liefde, die aandacht, die verzorging, al is het maar voor die paar uur dat je er voor zo'n kleintje kan zijn. En op de eerste plaats er voor zorgen dat hij weg is van de "bizarre" situatie .....

De social worker besloot dat de moeder het kind niet terug zal krijgen voordat ze een goed tehuis voor hem heeft gevonden. Tot die tijd zal het kindje worden ondergebracht in een place of safety. Gelukkig was er plaats voor hem.

Hier moet ik hem vervolgens uit handen geven maar voorlopig blijf ik hem op afstand volgen.

Thuisgekomen hoorde ik van de buurvrouw van het kind, dat ze hem altijd in z'n eentje buiten zag zitten. Ze had eens gevraagd waarom dat zo was. Hij bleek niet binnen te mogen komen. En erger nog, ze heeft met eigen ogen gezien dat dit kleine ventje soms met de hond werd opgesloten in het vervallen hondehok?!.........

Verder geloof ik niet dat ik wil weten wat dit kleine mannetje in zijn jonge leven al heeft moeten doorstaan.

Een ding is zeker ...de komende dagen is hij veilig!

(Het verhaal is niet compleet....enkele weken geleden zijn we voor het eerst betrokken bij dit mannetje. De hele voorgeschiedenis zou teveel worden om helemaal te beschrijven.)

Een persoonlijke noot

Afgelopen week hebben we een ietswat spannende periode doorgemaakt.



Vorige week dinsdag was de 60ste dag van het adoptieproces van Akhona. Binnen de 60 dagen heeft de moeder van een kind het recht terug te komen op de beslissing tot adoptie. Enkele dagen voor het verstrijken van deze 60 dagen kregen we het bericht dat de moeder van Akhona haar adoptie wilde intrekken. Al die tijd was er geen twijfel naar voren gekomen dus het bericht sloeg in als een bom.



Normaal gesproken moet een kind vervolgens binnen 24 uur overgedragen worden aan de ouders. Dat wilde zeggen dat er een mogelijkheid bestond dat de politie Akhona zou kunnen komen ophalen. De gezondheidstoestand van Akhona op dat moment liet veel te wensen over. Haar ademhaling was zeer verstoord, ze had alle spieren nodig om voldoende lucht binnen te krijgen. In de nachten werd ze bijna om het uur in paniek wakker, achteraf kunnen we zeggen doordat ze in lig waarschijnlijk aan niet voldoende zuurstof kwam.



Mijn moedergevoelens werden sterker en sterker. Wat er ook gebeurde we zouden alles uit de kast halen om te voorkomen dat dit kind in deze toestand naar een tochtig, rokerig hutje zou worden gebracht bij de moeder. Dan heb ik het er nog niet eens over wat de reden van haar verblijf hier is!!



Na enkele uren was het grootste gevaar geweken. De moeder gaf aan de adoptie niet te willen voortzetten maar op dit moment het kind ook niet terug te willen. Over een paar jaar misschien?!

We konden weer ademhalen..de dreiging was weg op dit moment. De volgende fasen zouden we wel weer zien.



De week ervoor had ik met Akhona een afspraak met de kinderarts gehad. De primaire oorzaak van haar ziekzijn was niet direct duidelijk maar de rontgenfoto's hadden uitgewezen dat de ademhalingsproblematiek was gelegen in een vernauwing in de ademgang. Met medicijnen zouden we enkele dagen aan kunnen zien of dat verlichting zou geven. Nu, 1 week later, was de ademhaling alleen maar slechter. De paniekaanvallen namen toe zoals hierboven beschreven met name s'nachts.



Vroeg in de ochtend zaten we dus opnieuw bij de kinderarts binnen. De situatie was dusdanig verslechterd dat ze opgenomen werd op de "Little People"ward. Ze kreeg met regelmaat medicijnen via een zuurstofmasker. We zagen haar met het uur opknappen.....Gelukkig!

Dezelfde avond mochten we haar weer mee naar huis nemen en.....die nacht heeft ze voor het eerst sinds hele lange tijd doorgeslapen.



De volgende dag kwam een nieuwe Akhona te voorschijn.Al die tijd was ze toch nog een zonnetje in huis maar nu... Een energieke dame met een eigen willetje!!!



Iedere keer dat ik haar aankijk geniet ik van haar vreugde en ondeugendheid. De oplossing is nog niet gevonden maar ze is in ieder geval weer op het goede pad.



Het proces om de care loopt nog steeds en zal wellicht een lang en moeizaam proces worden...we zullen het zien.

Is het geen Engeltje?????

Een dagje afrika......

Wachten, wachten en nog eens wachten.....Het is ongelooflijk hoe rustig al deze mensen blijven zitten. Het wachten lijkt hen niet te storen. De rijen waarin we zitten zijn voor mij een groot raadsel! Geen idee waar je aansluit en waarvoor? Nergens een enkel bordje te vinden met aanwijzingen over loketten of enige andere informatie. Baby's, moeders, ouderen en mensen met een lichamelijke beperking zitten allen stilletjes op de houten banken in afwachting op hun beurt voor het gebouw van home afaire.

Zelf zit ik hier met een moeder van 4 kinderen die al weken thuis nauwelijks nog op komt van bed of bank. Ze heeft moeite haar hoofd rechtop te houden door de pijn in haar nek die is ontstaan enkele weken geleden na een punctie gedaan in het ziekenhuis. Hersenvliesontsteking? Wel een aandoening die hier vaak voorkomt als complicatie van de hiv infectie. Deze moeder wil hier een aanvraag doen voor "child grant" (soort kinderbijslag)voor de jongste zoon en voor een ziekte toeslag.

Van de week heeft ze verteld dat ze zich zorgen maakt om haar kinderen over hoe het zal zijn als ze er niet meer is en dat ze dingen aan het regelen is. Het is moeilijk in t schatten of ze nu werkelijk aan het afscheid nemen is van het leven en voorbereiding treft of in een depressie raakt vanwege 't uitzichtloze bestaan en de complexiteit van haar situatie. Wanneer je naar haar lichaam kijkt zou je niet zeggen dat je te maken hebt met een dame in een terminaal stadium. Maar aids heeft al vele verrassingen laten zien!!!

Binnenkort moet ze terug op controle bij de aidskliniek. Spannend is dat steeds weer...zou er een daling of juist een stijging van het CD4 gehalte hebben plaatsgevonden. De vorige keer was de uitslag niet echt positief en haar situatie is er niet beter op geworden. Gezond voedsel? De stress door de vele zorgen? De pijn die door haar hele lichaam voelbaar is? Volgende week zal ze opnieuw een uitslag krijgen en een gesprek met een van de counselers om haar situatie te bekijken.

Ondertussen vecht ze met zichzelf en voor haar kinderen. Hoe moet het zijn voor een moeder wetende dat ze 4 kinderen en een kleinkind achter gaat laten met niets? Haar moeder laat weten niet voor de kinderen te willen zorgen. Op dit moment houdt de oudste dochter het gezinnetje draaiende. Een zware last! School heeft zij dankzij hulp van buitenaf opnieuw kunnen hervatten na ertussenuit te zijn geweest voor de geboorte van haar zoontje. Ze is 18 jaar, maakt sieraden om te verkopen, gaat naar school, verzorgt haar zoontje, haar zus en broertje, haar zieke moeder en haar grootmoeder die op het eerste oog niet een grote steun vormt.

De oudste zoon is reeds enige tijd uit het gezin geplaatst in een weeshuis in de regio aangezien de dagelijkse kosten voor het hele gezin niet waren op te brengen. Hoe is het voor hem om afgesloten te zijn van zijn eigen familie, wetende dat deze mensen door zo'n moeilijke periode gaan? De moeder zou graag zien dat ooit het gezin weer compleet zal zijn. Hoe moet het voor de kinderen zijn om hun moeder te zien lijden en iedere dag achteruit te zien gaan? Wat gaat er in de kleine hoofdjes om bij de wetenschap dat hun moeder weg gaat vallen? Beseffen zij dat er wellicht geen onderdak en eten voor hen zal zijn? Wat gaat er in de grootmoeder om als zij haar dochter ziek op bed ziet liggen, niet in staat om te zorgen voor haar kleinkinderen?
Een vader is niet in beeld. Geen idee of deze kinderen eenzelfde vader hebben ofdat er wellicht meerdere vaders tot dit gezin behoren. De moeder heeft een tijd een vriend gehad maar dit verliep alles behalve vlotjes. De laatste tijd heb ik niets meer van hem meegekregen en geloof niet dat hij nog betrokken is.

Wat voor toekomst gaat dit gezin tegemoet? Hoe lang zal deze moeder nog moeten strijden.....voor haarzelf....voor haar kinderen?

Vergeleken met andere gezinnen in dezelfde regio is dit gezin ergens nog bevoorrecht hoe vreemd dat ook mag klinken. Deze kinderen worden van buitenaf gesteund. Zij hebben een persoon waar ze terecht kunnen met vragen, hulp en hun verhaal. Bovendien is er voor hen geld van overseas die t mogelijk maakt om ondanks de armoede en ellende naar school te gaan met de nodige stationary en nette passende uniformen. Ze gaan zelfs naar een kwalitatief goede school waar engels wordt onderwezen en dus een arbeidstoekomst dichterbij komt dan voor velen.

Zijn deze kinderen in staat om te leren? Zijn ze in staat om zich te concentreren op het verhaal van de leraar en het maken van het huiswerk of zitten hun hoofdjes vol met de zorg en de ellende van de thuissituatie? De oudste zoon, die thuiskomt af en toe in het weekend en tijdens schoolvakanties, lijkt nonchalant en niet geinteresseerd! De Jongste telg is stil, op zich zelf en lacht zelden. In zijn ogen is de boosheid en het verdriet af te lezen. Soms zie je in zijn spel even de agressie naar boven komen. Hebben zij niet, als alle kinderen op de wereld, het recht om onbezorgd kind te zijn?

Dit verhaal over 1 gezin schrijf ik zittend tussen honderden mensen die niet voor niets naast, achter en voor mij hangen op de banken in een wachtrij bij home afairs! Waar zou de vrouw tegenover mij mee kampen? Wat is de reden van de dame met de okselkrukken om hier aan te kloppen voor hulp? Zou het babytje rechts van mij flesvoeding krijgen met de speciale reden die onmiddelijk in mijn hoofd naar boven komt? Wij zijn met de auto hierheen gereden en worden straks weer opgepikt. Maar hoelang hebben deze mensen vanochtend reeds gelopen om hier aan te sluiten of hebben ze genoeg geld om een taxi te nemen?

Achter mijn rug aan de overkant van de weg, staat het rode gebouw van het dream centre waar ik enkele maanden geleden velen hun laatste levensfase heb zien ingaan. Hoevelen gaan daar binnen niet al te lange tijd naar toe verhuizen? De moeder die naast me zit heeft het al een paar maal ter sprake gebracht. Zou ze daar nog kunnen opknappen of zou het ook voor haar haar laatste verblijfplaats gaan zijn?

We zijn 1,5 bank en inmiddels bijna 2,5 uur verder. Mijn rug begint te zeuren en mijn billen zijn gevoelloos geworden. En dat met een gezond lichaam! Hoe gaat de moeder zich voelen straks als we 4 banken verder zijn? De felle zon wordt gelukkig tegengehouden door het afdak maar de zinderende hitte begint nu ook onder de golfplaten voelbaar te worden. Goh, mensen staan op , de stoelendans wordt hervat...We zijn 3 banken verder dus we zijn dik over de helft, mits er binnen natuurlijk niet nog een verrassing op ons wacht!

Om half 9 deze ochtend hebben we onze billen gezet op de harde banken. Het is 2 uur in de middag en we hebben de rij overleefd. Aangekomen bij het loket bleek dat we voor 3 minuten gekomen waren. Ze kwam naar buiten met een papier in haar handen. Ik vroeg of het geregeld was, ze knikte. Bij de auto aangekomen legde ze uit dat ze een papier had gekregen om door de arts in te laten vullen. Ze had een brief bij zich, geschreven door haar arts met alle informatie die nodig was voor de toeslag.?! Als ik dat geweten had was ik mee naar binnen gestapt. Ik geloof niet dat ik dit zomaar had laten gebeuren. De stoom kwam haast uit mijn oren en dit was niet het gevolg van het warme weer kan ik je verzekeren. De aanvraag voor de kindertoeslag was bij een ander loket met een andere rij. En dit loket was reeds gesloten.
Kortom we maken ons op voor ons volgende afrika uitje..................

Vakantie kiekjes.......dec 07

De enige stad in Zuid Afrika (voor
mij tot nu toe) die ECHT iets heeft..

Cape town

Het relax plekje waar we verbleven..

Zegt genoeg......

Heeeerlijk effe buiten spelen......

Eindelijk robbeneiland bezocht....

Vader en dochter

Akhona Laura