Onze plannen in het kort.....

We hebben ondertussen onze plannen op papier gezet. Hieronder is in het kort verwoord wat we willen gaan doen.....



Project Nood Opvang

De HIV/AIDS-epidemie heeft het leven in de eenentwintigste eeuw onherroepelijk veranderd. In veel opzichten overtreft de aids-epidemie alle andere volksziekten uit de geschiedenis. Ze is wel “De grootste humanitaire crisis van alle tijden.” genoemd – miljoenen mensen zijn geïnfecteerd of anderzijds getroffen. Een land als Zuid Afrika met een apartheidsverleden, een grote armoede en, een land waar de sexe-ongelijkheid nog duidelijk waarneembaar is, is zeer vatbaar voor een epidemie als HIV/AIDS.

De levensverwachting daalt, de kindersterfte stijgt, een hele generatie ouders verdwijnt en het aantal kindergezinnen blijft groeien. De dure schoolgelden en de toenemende zorg voor zieke familieleden veroorzaken een uitblijven van persoonlijke groei en ontwikkeling waardoor op zijn beurt HIV/AIDS de armoede vergroot. Uit cijfers van het UNESCO wordt duidelijk dat KwaZulu-Natal het sterkst getroffen gebied is wat betreft de HIV/AIDS problematiek.

Dagelijks hebben we hier te maken met sociale ontwrichtingen en de reacties van de mensen op dit trieste, soms uitzichtloze, bestaan. Ondervoeding, verkrachting en (kinder)mishandelingen zijn de orde van de dag. Het sociaal systeem in Zuid Afrika heeft de afgelopen jaren zeker niet stilgestaan, maar helaas is de problematiek te omvangrijk om op dit moment opgevangen te worden binnen dit systeem.
Vele instanties lopen over en weten gewoon weg niet waar te beginnen.

Het resultaat is dat vele gezinnen die hulp vragen soms weken, maanden moeten wachten voordat gehoor wordt gegeven aan hun schreeuw.
Voor sommigen komt deze hulp helaas te laat en andere blijven gedwongen hangen in een leven met ondervoeding, geweld en misbruik.

Graag willen wij ons inzetten om de vicieuze cirkel waarin dit land zich bevindt mee te helpen doorbreken. Uit de vele hulpvragen die we hebben ontvangen en de observaties die we de afgelopen anderhalf jaar in het veld hebben gedaan is Incognito gegroeid/ontstaan. Incognito is een stichting die zich heeft gevestigd in Crestholme, Durban area, in de prachtige omgeving van “the Valley of thousand hills”. Onze hulp zal met name gericht zijn op de mensen in Molweni – Mathameni – Nqeto – Mbo, de townships rondom Crestholme.

Incognito wil een systeem uitwerken waarin zij de mensen in nood benaderen en hen tot de juiste instanties leidt. Hierbij willen we samenwerking zoeken met lokale instanties en organisaties die de hulp kunnen bieden die op dat moment nodig is.

Daarnaast willen we een programma opstarten dat mensen helpt zichzelf te helpen en daarna de medemens. De bedoeling is om mensen o.a. hun eigen talenten te laten ontdekken, tot creativiteit aan te sporen en educatie aan te bieden waardoor een persoonlijke groei wordt bewerkstelligd om vervolgens een stimulans te geven de verbetering van de toekomst in eigen hand te nemen.

Daar waar organisaties tekort schieten en een dreigende situatie heerst willen we ons graag allereerst richten op het bieden van directe hulp in de vorm van (het opzetten van) een crisis centrum. Het centrum zal een tijdelijke verblijfplaats zijn voor met name “Little People”. Met dit huis willen we kinderen en mensen in acute nood (lees: “gevaar”) opvangen en als sluis optreden voor een verder veilig bestaan.

Op dit moment hebben we reeds een geschikte locatie (huis) voor het centrum aangeboden gekregen. Per 1 april zouden we deze locatie in gebruik kunnen nemen.
Het huis is er, maar moet nog volledig worden ingericht. Uiteraard zijn er vele middelen nodig om dit huis als crisisopvang functioneel te maken.
Hieronder is een eerste opzet gegeven van de inventaris die we nodig achten om het project van start te kunnen laten gaan.

We kunnen dit niet alleen! Vele handen, adviezen en financiële middelen zijn nodig om onze plannen te verwezenlijken. Vandaar dat wij U vragen voor steun en/of support. Mocht U interesse hebben om, in welke vorm dan ook, een steentje bij te willen dragen aan ons project, aarzel niet om ons te contacteren.


Vriendelijke groet Gunter en Lizzy


Inventaris benodigdheden

Algemeen
Verf 100 L
Voedsel R2500-00 P/mnd
Medical R1000-00 P/mnd
Huur huis R5000-00 P/mnd
Water / electriciteit R850-00 P/mnd
Securety R450-00 P/mnd
Verzekering R500-00 P/mnd
Breakages R150-00 P/mnd

Slaapkamers (3)
Gordijnen
Tweepersoonsbed
Stapelbedden
Baby bedjes
Bedlinnen (tweepersoonsbed)
Bedlinnen (stapelbedden)
Bedlinnen (Baby bed)
Kussens
Kledingkasten
Nachtlampjes
Nachtkastjes
Commodes

Woonkamer
Gordijnen
Sofa
Eettafel
Stoelen
Kasten
TV / Radio
DVD speler
Computer
Speelgoed
Telefoons
Telefoon abonnement

Keuken
Gordijnen
Wasmachine
Droogtrommel
Koelkast
Diepvries
Onderhouds produkten
Pannen / kookpotten
Bestek
Borden
Glazen / Mokken
Handdoeken
Stofzuiger
Strijkijzer
Strijkplank

Babyspullen
Fopspeen
Babykleding
Baby flessen
Luiers
Baby voeding
Verschoon doekjes
Maxicosi's / draagzakken

Badkamer
Shampoo
Doucheschuim
Tandpasta
Tandenborstel
Handdoeken
Droogrek
Huid zalf

Personeel
Coordinator
Nacht- / weekenddienst
Verzorgers
Kookhulp
Poetshulp
Trauma begeleiders
Sociale werker

Erger dan een "hondeleven" .....

Zonder enige twijfel liep ik door de opening van de gate. Ik zag het jongetje zitten naast het hutje en me met grote holle ogen aankijken. Er kwam een man het huisje uit gelopen toen ik riep of er iemand thuis was. De dame die voor de jongen zou zorgen, die ik wilde spreken, bleek niet aanwezig te zijn. Zij zou vanochtend zijn vertrokken en die middag terugkomen tegen drie uur.

Ik vroeg aan de man of ik door mocht lopen naar de jongen en kijken hoe het hem verging. Geen probleem! Met tranen achter mijn ogen liep ik door.... het was vreselijk....Nog nooit had ik zoiets gezien. De jongen had een smerig t-shirtje aan, wondjes zichtbaar over zijn hele lijfje, de poep kwam links, rechts, onder en boven uit de pamper die hij duidelijk al geruime tijd aan had. Nog geen halve meter van hem vandaan lag een dode puppie weg te rotten en vliegen zaten overal! De stank was nauwelijks te hebben. Op een meter afstand zat een schreeuwende hond aan een paal gebonden met ontblote tanden naar ons te grommen.

De man vertelde dat "de jongen er niet zo goed uitzag"?!, "hij wil niet drinken". De moeder was al geruime tijd niet komen opdagen en op de vraag wie er op dit moment voor hem zorgde kon hij me niet antwoorden. Ik vroeg of hij een pamper voor me had zodat ik hem kon verschonen maar hij had geen idee. De man sprak nauwelijks engels. Om enig bewijs te hebben wilde ik, hoe lelijk ook, een foto maken van de situatie. Waarschijnlijk had hij mijn vraag niet begrepen....hij had bevestigend geantwoord maar op het moment dat ik de camera tevoorschijn nam ...zei hij "Nee...niet nu...hij ziet er niet uit!"

Heel even heb ik de jongen opgepakt en op zijn dunne beentjes gezet. Hij was vel over been en zo licht als een veertje. Hij kon staan maar stond te wankelen zo zwak als hij was. Dolgraag had ik hem in mijn armen genomen en meegenomen direct meegenomen.

Zo vriendelijk mogelijk en tranen wegslikkend zei ik de man gedag, vroeg hem om N. de dame die voor het kind zorgt te zeggen dat ik was langsgeweest en dat ik binnenkort contact zou opnemen. Met tranen rollend over mijn wangen liep ik terug naar de auto en ben naar huis gereden.

Thuis gekomen hebben we direct de social worker opgebeld... en nauwelijks 2 minuten later zat ik samen met Precious, de dame die ons had ingelicht enkele weken ervoor, opnieuw in de auto om het jongetje te gaan halen.

De mannen waren gelukkig vertrokken toen we aankwamen. Er was alleen een jonge jongen aanwezig. Ik vertelde dat ik het jongetje graag mee wilde nemen om hem te wassen en te verzorgen. Hij vond het geen probleem.

Onmiddelijk toen ik kwam aanlopen stak het jongetje zijn armen naar me uit, ik heb hem in een handdoek gewikkeld en hem meegenomen naar huis. Hij gaf geen kik en keek me alleen met vragende ogen aan.

Thuis gekomen heb ik direct het bad aangezet en hem uit de viezigheid gehesen. Maar al te graag liet hij zich zakken in het schone warme water. Voor het eerst zag ik heel even maar een kleine lach verschijnen. Na de grondige wasbeurt heeft hij nog effe met de badeendjes gespeeld. Het was hartverwarmend. In het water had hij moeite om rechtop te blijven zitten, hij had hiervoor steun nodig van 1 hand. Zwakte?!

Ik nam enkele kleertjes uit de kast waarbij ik inschatte wat hij wellicht zou passen. Inderdaad...iets te groot maar het was te doen. Ik schrok toen ik keek op het label. Het shirtje was voor een baby van 3-6 maanden! Dit kindje was 2 jaar....ik had met eigen ogen zijn geboorte certificaat gezien enkele weken geleden!!!

Als een gulzig vogeltje wat gevoerd wordt door de moeder in het nest hield hij zijn mondje open toen ik een yoghurtje aan hem gaf. In een mum van tijd was het leeg...zelfs een 2de bakje ging erin binnen seconden. Hoe lang was het geleden dat dit buikje iets naar binnen had gekregen???

Heerlijk ruikend en schoon zette ik hem vervolgens samen met de knuffel die ik hem had gegeven in het kinderzitje in de auto en was de tijd gekomen om hem weg te brengen. Graag had ik zelf langer voor hem gezorgd maar we hebben uiteraard de weg te volgen. Op naar de social worker die op me zat te wachten om hem een veilige plaats te geven.

Terwijl de social worker, de papieren in orde maakte, belde met de moeder van het kindje en de dame die hem zou verzorgen, zat ik met hem op schoot te wachten in het kantoor. Hij klemde zich aan me vast en na een tijdje ontspande hij volledig en kwam tegen me aanliggen. Zijn ogen bleven al die tijd wijd opengesperd alsof hij de hele omgeving constant in de gaten hield.

Het is ongelooflijk wat er in een korte tijd met zo'n kind gebeurt! Ook nu,na knuffelen, bij het zien van zichzelf op de camera en het spelen met de knuffel kwam daar ineens die allesomvattende glimlach. Hij keek me recht aan en even, heel even veranderde zijn kleine trieste magere gezichtje......

Daar doe je het toch voor....die liefde, die aandacht, die verzorging, al is het maar voor die paar uur dat je er voor zo'n kleintje kan zijn. En op de eerste plaats er voor zorgen dat hij weg is van de "bizarre" situatie .....

De social worker besloot dat de moeder het kind niet terug zal krijgen voordat ze een goed tehuis voor hem heeft gevonden. Tot die tijd zal het kindje worden ondergebracht in een place of safety. Gelukkig was er plaats voor hem.

Hier moet ik hem vervolgens uit handen geven maar voorlopig blijf ik hem op afstand volgen.

Thuisgekomen hoorde ik van de buurvrouw van het kind, dat ze hem altijd in z'n eentje buiten zag zitten. Ze had eens gevraagd waarom dat zo was. Hij bleek niet binnen te mogen komen. En erger nog, ze heeft met eigen ogen gezien dat dit kleine ventje soms met de hond werd opgesloten in het vervallen hondehok?!.........

Verder geloof ik niet dat ik wil weten wat dit kleine mannetje in zijn jonge leven al heeft moeten doorstaan.

Een ding is zeker ...de komende dagen is hij veilig!

(Het verhaal is niet compleet....enkele weken geleden zijn we voor het eerst betrokken bij dit mannetje. De hele voorgeschiedenis zou teveel worden om helemaal te beschrijven.)

Een persoonlijke noot

Afgelopen week hebben we een ietswat spannende periode doorgemaakt.



Vorige week dinsdag was de 60ste dag van het adoptieproces van Akhona. Binnen de 60 dagen heeft de moeder van een kind het recht terug te komen op de beslissing tot adoptie. Enkele dagen voor het verstrijken van deze 60 dagen kregen we het bericht dat de moeder van Akhona haar adoptie wilde intrekken. Al die tijd was er geen twijfel naar voren gekomen dus het bericht sloeg in als een bom.



Normaal gesproken moet een kind vervolgens binnen 24 uur overgedragen worden aan de ouders. Dat wilde zeggen dat er een mogelijkheid bestond dat de politie Akhona zou kunnen komen ophalen. De gezondheidstoestand van Akhona op dat moment liet veel te wensen over. Haar ademhaling was zeer verstoord, ze had alle spieren nodig om voldoende lucht binnen te krijgen. In de nachten werd ze bijna om het uur in paniek wakker, achteraf kunnen we zeggen doordat ze in lig waarschijnlijk aan niet voldoende zuurstof kwam.



Mijn moedergevoelens werden sterker en sterker. Wat er ook gebeurde we zouden alles uit de kast halen om te voorkomen dat dit kind in deze toestand naar een tochtig, rokerig hutje zou worden gebracht bij de moeder. Dan heb ik het er nog niet eens over wat de reden van haar verblijf hier is!!



Na enkele uren was het grootste gevaar geweken. De moeder gaf aan de adoptie niet te willen voortzetten maar op dit moment het kind ook niet terug te willen. Over een paar jaar misschien?!

We konden weer ademhalen..de dreiging was weg op dit moment. De volgende fasen zouden we wel weer zien.



De week ervoor had ik met Akhona een afspraak met de kinderarts gehad. De primaire oorzaak van haar ziekzijn was niet direct duidelijk maar de rontgenfoto's hadden uitgewezen dat de ademhalingsproblematiek was gelegen in een vernauwing in de ademgang. Met medicijnen zouden we enkele dagen aan kunnen zien of dat verlichting zou geven. Nu, 1 week later, was de ademhaling alleen maar slechter. De paniekaanvallen namen toe zoals hierboven beschreven met name s'nachts.



Vroeg in de ochtend zaten we dus opnieuw bij de kinderarts binnen. De situatie was dusdanig verslechterd dat ze opgenomen werd op de "Little People"ward. Ze kreeg met regelmaat medicijnen via een zuurstofmasker. We zagen haar met het uur opknappen.....Gelukkig!

Dezelfde avond mochten we haar weer mee naar huis nemen en.....die nacht heeft ze voor het eerst sinds hele lange tijd doorgeslapen.



De volgende dag kwam een nieuwe Akhona te voorschijn.Al die tijd was ze toch nog een zonnetje in huis maar nu... Een energieke dame met een eigen willetje!!!



Iedere keer dat ik haar aankijk geniet ik van haar vreugde en ondeugendheid. De oplossing is nog niet gevonden maar ze is in ieder geval weer op het goede pad.



Het proces om de care loopt nog steeds en zal wellicht een lang en moeizaam proces worden...we zullen het zien.

Is het geen Engeltje?????

Een dagje afrika......

Wachten, wachten en nog eens wachten.....Het is ongelooflijk hoe rustig al deze mensen blijven zitten. Het wachten lijkt hen niet te storen. De rijen waarin we zitten zijn voor mij een groot raadsel! Geen idee waar je aansluit en waarvoor? Nergens een enkel bordje te vinden met aanwijzingen over loketten of enige andere informatie. Baby's, moeders, ouderen en mensen met een lichamelijke beperking zitten allen stilletjes op de houten banken in afwachting op hun beurt voor het gebouw van home afaire.

Zelf zit ik hier met een moeder van 4 kinderen die al weken thuis nauwelijks nog op komt van bed of bank. Ze heeft moeite haar hoofd rechtop te houden door de pijn in haar nek die is ontstaan enkele weken geleden na een punctie gedaan in het ziekenhuis. Hersenvliesontsteking? Wel een aandoening die hier vaak voorkomt als complicatie van de hiv infectie. Deze moeder wil hier een aanvraag doen voor "child grant" (soort kinderbijslag)voor de jongste zoon en voor een ziekte toeslag.

Van de week heeft ze verteld dat ze zich zorgen maakt om haar kinderen over hoe het zal zijn als ze er niet meer is en dat ze dingen aan het regelen is. Het is moeilijk in t schatten of ze nu werkelijk aan het afscheid nemen is van het leven en voorbereiding treft of in een depressie raakt vanwege 't uitzichtloze bestaan en de complexiteit van haar situatie. Wanneer je naar haar lichaam kijkt zou je niet zeggen dat je te maken hebt met een dame in een terminaal stadium. Maar aids heeft al vele verrassingen laten zien!!!

Binnenkort moet ze terug op controle bij de aidskliniek. Spannend is dat steeds weer...zou er een daling of juist een stijging van het CD4 gehalte hebben plaatsgevonden. De vorige keer was de uitslag niet echt positief en haar situatie is er niet beter op geworden. Gezond voedsel? De stress door de vele zorgen? De pijn die door haar hele lichaam voelbaar is? Volgende week zal ze opnieuw een uitslag krijgen en een gesprek met een van de counselers om haar situatie te bekijken.

Ondertussen vecht ze met zichzelf en voor haar kinderen. Hoe moet het zijn voor een moeder wetende dat ze 4 kinderen en een kleinkind achter gaat laten met niets? Haar moeder laat weten niet voor de kinderen te willen zorgen. Op dit moment houdt de oudste dochter het gezinnetje draaiende. Een zware last! School heeft zij dankzij hulp van buitenaf opnieuw kunnen hervatten na ertussenuit te zijn geweest voor de geboorte van haar zoontje. Ze is 18 jaar, maakt sieraden om te verkopen, gaat naar school, verzorgt haar zoontje, haar zus en broertje, haar zieke moeder en haar grootmoeder die op het eerste oog niet een grote steun vormt.

De oudste zoon is reeds enige tijd uit het gezin geplaatst in een weeshuis in de regio aangezien de dagelijkse kosten voor het hele gezin niet waren op te brengen. Hoe is het voor hem om afgesloten te zijn van zijn eigen familie, wetende dat deze mensen door zo'n moeilijke periode gaan? De moeder zou graag zien dat ooit het gezin weer compleet zal zijn. Hoe moet het voor de kinderen zijn om hun moeder te zien lijden en iedere dag achteruit te zien gaan? Wat gaat er in de kleine hoofdjes om bij de wetenschap dat hun moeder weg gaat vallen? Beseffen zij dat er wellicht geen onderdak en eten voor hen zal zijn? Wat gaat er in de grootmoeder om als zij haar dochter ziek op bed ziet liggen, niet in staat om te zorgen voor haar kleinkinderen?
Een vader is niet in beeld. Geen idee of deze kinderen eenzelfde vader hebben ofdat er wellicht meerdere vaders tot dit gezin behoren. De moeder heeft een tijd een vriend gehad maar dit verliep alles behalve vlotjes. De laatste tijd heb ik niets meer van hem meegekregen en geloof niet dat hij nog betrokken is.

Wat voor toekomst gaat dit gezin tegemoet? Hoe lang zal deze moeder nog moeten strijden.....voor haarzelf....voor haar kinderen?

Vergeleken met andere gezinnen in dezelfde regio is dit gezin ergens nog bevoorrecht hoe vreemd dat ook mag klinken. Deze kinderen worden van buitenaf gesteund. Zij hebben een persoon waar ze terecht kunnen met vragen, hulp en hun verhaal. Bovendien is er voor hen geld van overseas die t mogelijk maakt om ondanks de armoede en ellende naar school te gaan met de nodige stationary en nette passende uniformen. Ze gaan zelfs naar een kwalitatief goede school waar engels wordt onderwezen en dus een arbeidstoekomst dichterbij komt dan voor velen.

Zijn deze kinderen in staat om te leren? Zijn ze in staat om zich te concentreren op het verhaal van de leraar en het maken van het huiswerk of zitten hun hoofdjes vol met de zorg en de ellende van de thuissituatie? De oudste zoon, die thuiskomt af en toe in het weekend en tijdens schoolvakanties, lijkt nonchalant en niet geinteresseerd! De Jongste telg is stil, op zich zelf en lacht zelden. In zijn ogen is de boosheid en het verdriet af te lezen. Soms zie je in zijn spel even de agressie naar boven komen. Hebben zij niet, als alle kinderen op de wereld, het recht om onbezorgd kind te zijn?

Dit verhaal over 1 gezin schrijf ik zittend tussen honderden mensen die niet voor niets naast, achter en voor mij hangen op de banken in een wachtrij bij home afairs! Waar zou de vrouw tegenover mij mee kampen? Wat is de reden van de dame met de okselkrukken om hier aan te kloppen voor hulp? Zou het babytje rechts van mij flesvoeding krijgen met de speciale reden die onmiddelijk in mijn hoofd naar boven komt? Wij zijn met de auto hierheen gereden en worden straks weer opgepikt. Maar hoelang hebben deze mensen vanochtend reeds gelopen om hier aan te sluiten of hebben ze genoeg geld om een taxi te nemen?

Achter mijn rug aan de overkant van de weg, staat het rode gebouw van het dream centre waar ik enkele maanden geleden velen hun laatste levensfase heb zien ingaan. Hoevelen gaan daar binnen niet al te lange tijd naar toe verhuizen? De moeder die naast me zit heeft het al een paar maal ter sprake gebracht. Zou ze daar nog kunnen opknappen of zou het ook voor haar haar laatste verblijfplaats gaan zijn?

We zijn 1,5 bank en inmiddels bijna 2,5 uur verder. Mijn rug begint te zeuren en mijn billen zijn gevoelloos geworden. En dat met een gezond lichaam! Hoe gaat de moeder zich voelen straks als we 4 banken verder zijn? De felle zon wordt gelukkig tegengehouden door het afdak maar de zinderende hitte begint nu ook onder de golfplaten voelbaar te worden. Goh, mensen staan op , de stoelendans wordt hervat...We zijn 3 banken verder dus we zijn dik over de helft, mits er binnen natuurlijk niet nog een verrassing op ons wacht!

Om half 9 deze ochtend hebben we onze billen gezet op de harde banken. Het is 2 uur in de middag en we hebben de rij overleefd. Aangekomen bij het loket bleek dat we voor 3 minuten gekomen waren. Ze kwam naar buiten met een papier in haar handen. Ik vroeg of het geregeld was, ze knikte. Bij de auto aangekomen legde ze uit dat ze een papier had gekregen om door de arts in te laten vullen. Ze had een brief bij zich, geschreven door haar arts met alle informatie die nodig was voor de toeslag.?! Als ik dat geweten had was ik mee naar binnen gestapt. Ik geloof niet dat ik dit zomaar had laten gebeuren. De stoom kwam haast uit mijn oren en dit was niet het gevolg van het warme weer kan ik je verzekeren. De aanvraag voor de kindertoeslag was bij een ander loket met een andere rij. En dit loket was reeds gesloten.
Kortom we maken ons op voor ons volgende afrika uitje..................

Vakantie kiekjes.......dec 07

De enige stad in Zuid Afrika (voor
mij tot nu toe) die ECHT iets heeft..

Cape town

Het relax plekje waar we verbleven..

Zegt genoeg......

Heeeerlijk effe buiten spelen......

Eindelijk robbeneiland bezocht....

Vader en dochter

Akhona Laura

Hoe groot kan een tegenstelling zijn..?

Hoe groot kan een tegenstelling zijn?

Zuid Afrika het land van tegenstellingen. Het was me bekend maar eerder heb ik nog niet zo sterk ervaren....

Om een klein beetje een beeld te geven van het leven hier, op dit moment, zal ik proberen een globaal beeld te schetsen van de afgelopen drie weken. In nederland wist ik precies wat mijn activiteiten van de dagen ervoor waren geweest, vaak zelfs nog in detail en soms zelfs van weken voorheen. Hier moet ik diep nadenken over de vraag; Wat heb ik gister gedaan, gezien en ervaren? En waar zijn we vandaag de dag eigenlijk begonnen. Van de week heb ik een agenda gekocht..niet zozeer om afspraken in te zetten, al gaan die zeker de komende week al komen, maar meer nog om op te schrijven hoe de dag is verlopen!


De afgelopen 2 weken heb ik opnieuw in de schoolbanken gezeten. Dat stuk van mijn leven gaat hier gewoon door zoals je ziet. Het was me een waar genoegen mee te mogen doen met een korte opleiding tot CCSO bij Operation Bobbi Bear. CCSO staat voor...Community Child Safety Officer. Hoe herken je een kind in een community, op straat of op school met een (seksueel) geweldadige achtergrond en hoe kan ik te hulp zijn. Welke wegen kan ik bewandelen om een kind zo goed mogelijk te helpen en een 2de abuse te voorkomen.

Een fantastische cursus! Voor mij een geweldig leermoment....Niet alleen de informatie die gegeven werd was zeer waardevol maar met name ook de persoonlijke verhalen/geschiedenis/ en cultuurverschillen. We zaten met zulu people, colored en white south africans in een groep. Daar mocht ik als nuchtere hollandse dan tussen zitten. Ik kan je vertellen dat er prachtige discussies op gang kwamen en we allemaal momenten van eyeopening hebben mogen doormaken.
Het groepsproces en de persoonlijke bijdragen kwamen voor een groot deel voort uit mooie oefeningen die we te doen kregen. Vele vergelijkbaar met oefeningen uit mijn opleiding SPSO. Zo heb ik opnieuw mijn levenslijn mogen tekenen en vertellen en hebben we een presentatie mogen geven naar aanleiding van een collage die we als huiswerk opkregen over; dat wat ik weet over mezelf en anderen niet, dat wat ik weet over mezelf en anderen ook, dat wat ik weet over mezelf en verberg voor anderen en dat wat ik niet weet over mezelf en anderen ook niet. Ik zat helemaal op mijn plek!

De verhalen die naar boven kwamen van cursisten maar ook die verteld werden door de trainers liegen er niet om....Misbruik en geweld met name bij kinderen hier in zuid afrika is echt een heeeeel groot issue!
Overal in de wereld komt dit geweld voor. Waarom het hier in dit land uitgegroeid is tot een probleem van dit formaat? Ik weet het niet. Het is duidelijk dat er een heleboel oorzaken meespelen en dat we zeker niet heen kunnen om de geschiedenis en de verschillende culturen levend in dit land.
Ook de gender problematiek heeft zeker zijn invloed.
Armoede, boosheid, onderdrukking, uitzichtloosheid,alcohol en drugs, machtsmisbruik etc etc. Het feit dat hier vele kinderen rondlopen zonder ouders, ouders die te ziek zijn om voor hun kinderen te zorgen en de cultuur die hen leert om niet te spreken maakt juiste deze kinderen wel zeer kwetsbaar!
Bovendien waar ligt de grens tussen geweld en discipline vraag ik me hier regelmatig af. In de zulu cultuur is het heel normaal enkele tikken uit te delen om een kind te disciplineren zoals ze dat noemen.

Maar is er nog sprake van disciplineren wanneer er littekens achterblijven ??? En valt het nog onder de noemer discipline wanneer je een kind straft voor het hebben van een gesprek met een jongen op voorhand zodat je zeker niet iets uit zou gaan halen????

Hoe ga je ermee om? Hoe kan een kind of moeder uitkomen voor verkrachting wanneer ze helemaal afhankelijk is van de dader?Je onderdak (huis kan ik het niet echt noemen) je dagelijks eten en misschien zelfs schoolgeld op het spel zetten? Om nog maar niet te spreken van het verbannen worden uit de community en je eigen familie wanneer er aan het licht zou komen dat er ook nog HIV besmetting heeft opgetreden?!!! Wat HIV hier aanricht is nauwelijks te beschrijven!Wat moet een kind wanneer hij geen onderdak en voedsel heeft om te overleven en in ruil voor "klusjes" en/of aframmelingen heb je in ieder geval wel weer 1 extra dag gehaald???? Vele zaken waar ik alleen maar kan proberen in te voelen wat dat met een mens doet.....maar waar ik nooit bij zal kunnen!

Het is me heel duidelijk dat er hier in ieder geval een heleboel kinderen schreeuwen om gered te worden!En inderdaad "Every little body is a somebody".

Ik ga me de komende weken zeker verder verdiepen in de zulucultuur, de taal, justice system en HIV/aids. Nog genoeg te leren dus!

De week voordat de cursus van start ging hebben we ook niet stil gezeten. Er komt vanalles op mijn pad hier. Een moeder van drie kinderen (6,9 en 16 jaar) kwam hulp vragen voor het naar school kunnen gaan van haar kinderen. Haar man heeft al jaren een zware nieraandoening en moet 3x per week naar het ziekenhuis voor een dialyse. Het ziekenhuis waar hij heen gaat is gouvermental en dus gratis maar alleen al aan taxi kosten gaat hun grand op. De vrouw zelf werkte als vrijwilligster bij een aidscentre waardoor ze de schoolfees voor haar kinderen gesponserd kreeg. Helaas waren er teveel vrijwilligers de laatste tijd en werd ze weggestuurd. Geen geld dus voor schoolbijdragen en zeker geen geld voor schooluniformen. De uniformpjes van het vorig jaar hingen aan de waslijn..werden als gewone kleren gedragen. Gaten zaten erin en ik wed dat ze minimaal 2 maten te klein waren. Dankzij jullie giften bij mijn afscheidsfeestje kunnen deze 3 kinderen in ieder geval weer 1 jaar naar school,met een passend uniform en nieuwe schoenen! Dank je wel .....namens dit gezin.

Doe je er goed aan te geven???Geen idee? Hoeveel families zullen er nog volgen die geen geld hebben, hun kinderen naar school willen sturen en gaan aankloppen?Hoe kijken de buren naar dit gezin? Jalouzie? Brengen we mensen in gevaar wanneer we iets aanbieden wat hen doet uitsteken boven de rest van de community? Zeker!!! Het is dus opletten geblazen met wat je hier onderneemt en met de hulp die je bied.De zulu people lijken niets te kennen van een concurrentiestrijd...Zij werken niet dubbel zo hard om een grotere auto te hebben dan de buren...als zij iets willen nemen ze het gewoon van de ander af.

Het is een heel andere wereld. Om een kopie te bemachtigen van het aangifte bewijs vd inbraak moest ik naar het politiebureau om dit persoonlijk te gaan halen. Eenmaal op de stoep bleek er geen inspecteur te zijn die me kon helpen. De volgende dag zouden ze aanwezig zijn en tot half vijf was het bureqau geopend. De volgende dag om 4 uur was er wederom geen inspecteur op het bureau aanwezig, allemaal on the road. Het beste was terugkomen smorgens vroeg om half 8 dan was de kans het grootst om eindelijk een inspecteur te treffen. Half 8 enkele dagen later..... -tig mensen voor me in de rij! Helaas kon ik niet wachten aangezien ik op doorreis was om mensen op te halen. Enkele dagen later opnieuw op bezoek op het bureau. En ja hoor ..de inspecteur bleek aanwezig. Ik werd door gestuurd naar een klein kantoortje waar een "vriendelijke" man me vertelde dat de inspecteur op verlof was maar dat we een kopie konden vragen bij de secretaresse. Ok...volgende kantoortje...deze vriendelijke dame vond direct ons verslag en gaf de opdracht aan een andere dame om even een kopie te maken voor ons. De dame keek ons even aan en sprak..ja zo direct. Ze liep weg..bleef weg...bleef weg..bleef weg..en kwam 25 minuten later met een spartasje en boodschappen voor de lunch terug in het kantoor. Mieke en ik konden niet anders dan in een gigantische lachbui schieten. We kregen uiteindelijk het papiertje mee. 2 Kopieen zou niet kunnen..we're running out of paper!

Ik kom dagelijks in aanraking met mensen die nauwelijks eten op de plank hebben...zelfs een plank in huis hebben ze niet. En bij het woord huis hebben velen van ons toch ook een ander beeld. Toch slaap ik iedere nacht lekker in een zacht bed, eet ik iedere dag heerlijk en 3x. En zitten we zelfs af en toe met een kop koffie ergens op een terras. Hoe krom is de wereld?

Hoe goed hebben we het???????

Het eerste berichtje uit Zuid-Afrika

Hallo lieve mensen,

Eindelijk een middel gevonden om met jullie te communiceren. Nu kijken of ik tijd en ruimte kan maken om de weblog up to date te houden. En of deze weblog gebuiksvriendelijk blijkt?

Op dit moment heb ik ook nog geen idee hoe de weblog eruit komt te zien...er zal dus wellicht nog een hoop veranderen! Als er een computer vrij is, internet werkt en er stroom beschikbaar is dan kan ik stoeien met dit nieuwe wereldje!

Ik heb me ondertussen ook aangemeld op hyves (heeft me enige moeite gekost om mezelf te overtuigen ). Er gaat naast het nieuwe leven in afrika ook een digitale wereld voor me open.

De bedoeling van deze weblog is mijn ervaringen in dit land en de gebeurtenissen voor mezelf op papier te zetten en te delen met degene die hierin geinteresseerd mochten zijn. Ik merk, zelfs al in de korte tijd dat ik nu in Afrika zit, dat het erg plezierig is om vanuit het hollandse koude landje berichtjes te ontvangen. Bij deze de uitnodiging om te reageren .........

Over het weer gesproken;...op dit moment, hartje zomer, is het zo'n 18-22 grd, harde wind, mistig en veel regen. Op en top zomer dus voor afrikaanse begrippen. Jawel, de klimaatverandering zet ook hier in!!! Het wisselt met de dag, soms met het uur! Het ene moment is het fris en nat, het andere moment staan we te verbranden in de felle zon (34 grd). De auto ligt dan ook altijd vol met extra vesten, truien en/of jassen.

Deze week is begonnen met een bezoek bij de huisarts afgelopen maandag. De kring op mijn rug werd alleen maar groter en roder. In nederland kon men me geen diagnose geven ondanks allerlei onderzoeken. De antiobiotica die ik had gekregen van de dermatoloog deed niets af. Van meerdere lokale mensen kreeg ik te horen dat het waarschijnlijk rongworm zou zijn. Aangezien een apotheker waar ik heen ging voor een anti ringwormmiddeltje twijfelde aan deze diagnose ben ik dus toch maar naar de huisarts gegaan. Jawel, het blijkt toch ringworm te zijn! Nu na enkele dagen medicijnen..die ik overigens 42 dagen moet blijven slikken...begin ik verbetering te zien en voelen. Eindelijk!

De afgelopen dagen hebben we met zijn allen heel wat afgereden. Tijdens een van de tochtjes zijn we opnieuw bestolen...( voor diegenen die het niet eerder hebben vernomen, er is ingebroken in het huis tijdens onze kaapstadtocht en mijn laptop is hierbij weggehaald). Niet echt grappig maar het had wel iets koddigs. We waren gedoneerde bedden aan het uitdelen aan een aantal mensen. Dus met een aanhanger achter de auto reden we rond van het ene naar het andere huis. De dagen vliegen hier voorbij en zo was het ook nu al laat geworden. We besloten eerst even ergens een hapje te gaan eten alvorens verder te gaan. Bij ieder parkeerplaats staan mensen ter bewaking en dus lieten we de aanhanger met de bedden staan op de parking. Toen we terug kwamen van een heerlijke pizza...bleek een van de bedden + een matras (140x200) verdwenen. De man van de bewaking verstond plots geen engels meer en schrok toen een van onze jongens in het zulu vragen begon te stellen. We hadden natuurlijk geen poot om op te staan...we hebben de bewakers maar een goede nachtrust gewenst!
Beetjie naief?! Goede les voor de volgende keer.

Na vele telefoontjes naar Pretoria heb ik van de week lokaal iemand benaderd om contact op te nemen met het ministerie van agriculture. Het is haar gelukkig direct gelukt om bericht te krijgen over de aangevraagde importvergunning voor Finga. De vergunning bleek al klaar te liggen. Men wachtte op een betalingsbevestiging alvorens de vergunning te naar me te verzenden. Zo blijkt het toch weer handig om lokale mensen te kennen...mij hadden ze al -tig keer doorverbonden, afgescheept en laten weten dat ze niets ontvangen hadden. Kortom het wordt uiteindelijk geregeld! Kijk ernaar uit haar op te halen van het vliegveld!

Binnenkort meer over het leven hier.......





Liefs uit afrika.