Een hollandse dolle boel ...

Wat een gekte en wat een plezier...

Het was weer de zaterdag van de maand (24 januari). Madimeni was gereed voor een nieuwe kids in action. Onze super enthousiaste nederlandse Daniel zou de middag voor zijn rekening nemen met het thema; play the Dutch way!

Oerhollandse spelletjes als kruiwagenrace, zaklopen, ringsteken en uiteraard spijkerpoepen konden op deze middag niet ontbreken. Het leek erop dat de kinderen geen van de spellen ooit eerder hadden ervaren. De twee fantastische mannen, Daniel en Leo, zorgden met hun spetaculaire voorbeeldritten ...... voor een zeer duidelijke uitleg.

Het was lachen, gieren, brullen. Vol enthousiasme stortten de kinderen zich in het spel. Een knal oranje holland team moest het afleggen tegen het kleurrijke afrika team. Met doorgezakte kruiwagens werd geslalomd door het mulle zand.

Reuze sprongen werden gemaakt in zakken om zo snel mogelijk het parcour af te leggen. In sommige gevallen was het kind geheel verdwenen in de zak en waren alleen een paar handjes zichtbaar. Enkele kinderen wisten zelfs het publiek nog te vermaken met een extra dansje!!

Het ringsteken bleek iets moeilijker dan verwacht en dus was het extra feest toen twee kleine meiden de ring wisten te bemachtigen! Spijker poepen had heel wat in ... Nadat alle kinderen het gaatje hadden gevonden vond Daniel het nodig om ook mij en Louise de test te laten ondergaan. Hartelijk dank, grote vriend!!! En toen konden de caregivers natuurlijk niet meer achter blijven?!

Een zeer geslaagde middag. De kinderen hebben zichtbaar enorm genoten en zelfs wij hadden de dag erna nog spierpijn in de kaken van het lachen. Bij het zien van de foto's komt de glimlach opnieuw op ons gezicht. We kijken uit naar een volgende super actie...

Nieuw avontuur...

Pas een maand verder .. en zoveel gebeurt.

De afgelopen maand was 1 groot avontuur! Ik heb krom gelegen van het lachen, van het huilen, ik heb gerend gesprongen en stilgestaan. Ik ben alleen geweest en met vele prachtige mensen samen. Ik ben verrast, ontdaan, in de war en in de wolken....

Het leven heeft zich in alle vormen laten zien. De chaos is compleet en opnieuw ervaar ik vanuit het niets, niets te hebben en tegelijkertijd alles wat er nodig is. De veranderingen zijn groots op vele vlakken. De pijn van het verlies wisselt af met de vreugde van het nieuwe.

Een thuis wordt huis en thuiskomen wordt ervaren op een ander level. Gedachten en woorden kunnen niet meer verklaren wat er gebeurt. Een nieuwe taal lijkt te ontstaan .. Even is het mistig in het toekomstbeeld en tegelijkertijd verschijnt het pad duidelijker dan voorheen.

De tegenwind laat me voelen hoe sterk ik op mijn benen sta...

Een nieuw SCHOOLJAAR ...

Een nieuw jaar hier in Zuid Afrika betekend ook de start van het nieuwe schooljaar. Een spannende tijd voor voor vele kinderen. “Zullen we dit jaar wel of niet naar school kunnen?”

In tegenstelling tot in vele europese landen zijn de kinderen hier heel gewillig om naar school te gaan. Zij zien dit als een kans voor een beter leven. Helaas is dit niet voor alle kinderen weggelegd.

Naar school gaan kost geld ... niet veel in vergelijking met de europese bedragen ... maar voor vele gezinnen hier, die van geluk mogen spreken wanneer ze voldoende eten kunnen kopen, teveel!

Naast lesgeld zijn er meer kosten die naar school gaan met zich mee brengt. Zo is op iedere school een uniform verplicht en moet er door de kinderen zelf studie materiaal, zoals boeken, worden aangeschaft.

Vele kinderen gaan iedere dag lopend naar school. Niet uitzonderlijk zijn wandelingen van een uur of meer over zandwegen en steile bergpaadjes. Wanneer de afstand naar een school echt te ver wordt is men aangewezen op de taxibusjes. Op zich een goed transportmiddel maar helaas zijn ook hier weer kosten aan verbonden.


Op dit moment hebben we zo’n 10 kinderen die niet naar school kunnen.

Thuissituaties zijn verandert, de overgang naar een andere school brengt een kostenverhoging met zich mee of de sponsor die vorig jaar de kosten op zich nam heeft wegens omstandigheden moeten afhaken.

Wie kan en wil deze kinderen helpen???

Voor 50 euro per maand zijn de kosten van een kind gedekt en kan hij/zij dit jaar naar school en werken aan de toekomst ...

Het nieuwe jaar van start ...

De warme kerstdagen zijn weer voorbij. 2009 is kort maar “knallend” ingeluid. Een gourmette bij vrienden en een kerstboom in de living heeft de kerstsfeer ondanks de 30 graden toch ook hier even binnengebracht.

Vele mensen hier zijn in deze periode op vakantie (zomervakantie) of in ieder geval tijdens de feestdagen bij familie. Rustig dus ... een weekje rustig aan. Helaas heb ik zelf niet echt een vakantie gevoel waargenomen.

Het jaar is pas een goede drie weken oud en er is al enorm veel naar ons toegekomen. Een stroom versnelling lijkt plaatst te vinden.

In week 1 het goede nieuws dat de eerste geboorte certificaten en id books konden worden opgehaald bij home affairs. EINDELIJK. Alle energie en tijd die we de laatste weken gestoken hebben in de registratie begint zijn vruchten af te werpen. Wanneer de scholen halverwege januari weer open zijn, gaan we verder met het verzamelen van documenten.

Een aantal plannen liggen klaar om ter uitvoer te brengen en iedere week komen er nieuwe mensen op mijn pad die op de een of andere manier hun steentje bij willen dragen in het programma. Een nieuw jeugdproject gaat binnenkort van start samen met een kunstenaar. Zodra er meer bekend is laat ik uiteraard meer informatie horen. Het is een inerverende periode.

Onze gast heeft een goede tijd uitgekozen om ons te vergezellen. Samen met Gunter heeft hij al twee weken heen en weer gerend... een mooi verslag van zijn belevenissen en de werkzaamheden van Gunter van de afgelopen weken zijn te lezen op zijn weblog. www.danielenderink.waarbenjij.nu
Zo ook het verhaal van de 2 jongens die enkele dagen bij ons verblijven totdat een goed tehuis voor hen is gevonden.

Afgelopen week is Louise aangekomen, een vriendin uit Engeland die een aantal kilometers hier vandaan woonde en door omstandigheden op dit moment geen verblijfplaats heeft. Een drukke maar gezellige boel hier...

Ondanks dat ik persoonlijk soms even moeilijke momenten ken lijkt het leven hier een zeer actieve postitieve wending te krijgen.

Genieten dus...

Voedsel pakketten ...

Twee weken na de ramp in Molweni is het pakhuis met alle gedoneerde spullen overgedragen aan het rode kruis. Zij zouden de distributie voor hun rekening nemen en de mensen voorzien van voedsel.

Via de community kregen we regelmatig berichten dat mensen niet van voedsel werden voorzien en dat er weinig gebeurde. Uiteraard gaan er vele verhalen de ronde dus je weet nooit wat de werkelijkheid echt is.

Twee weken voor kerst kregen we plots in de namiddag het bericht dat het rode kruis zich zou terugtrekken en dat alle goederen verplaatst moesten worden naar een andere opslagruimte. Het disaster team besloot om alles terug in "onze" handen te geven.

Na een grootse verhuizing van bergen voedsel en kleding besloten we zo snel mogelijk voedsel pakketten te maken en de mensen te voorzien. In de tuin stonden opnieuw tenten vol voedselwaren. Met een heerlijke zon en zo'n 30 graden stonden we buiten in de tuin zakken te vullen en te sorteren. Vele vrijwilligers hadden opnieuw hun vrije vakantie uren opgeofferd om mee te helpen te spullen op de juiste plaats te krijgen.

Over de kleding hoefde we ons gelukkig geen zorgen te maken ... dat werd door anderen verspreid.

Met volgeladen bakkies zijn we vervolgens twee dagen de community ingegaan en hebben zover we konden mensen voorzien van spullen die men nodig had. Van maizemeel tot aan gelstoven, emmers en zeep!

De mensen hadden met kerst toch in ieder geval iets te eten en te drinken!

Keuzes maken ...

Keuzes maken, waarop baseren we de beslissing?

Een tijd geleden gaf ik het mooie bericht dat een jongetje met een handicap zijn eerste schooldagen mocht beleven.

Probeer je eens voor te stellen.
Een huisje met 4 kleine kamertjes, een grootmoeder, haar drie broers, een mentaal gehandicapte broer, haar .... dochters en ...zonen, haar .... kleinkinderen. Allemaal wonend in dit bijzondere huisje.

Een persoon werkt voor 4 dagen, verder geen inkomen. Voor enkele kinderen ontvangt ze kinderbijslag. Een van haar kleinkinderen heeft een mentale en fysieke handicap. Het jongetje is ... jaar. Hij praat niet, maakt geluiden, is nauwelijks trainbaar, is niet zindelijk en zijn linkerarm is niet functioneel. Hij heeft veel zorg nodig. Voor hem krijgt de familie extra geld van de overheid . Een driedubbele kindertoeslag.

Het gezin roept hulp in. Ze willen graag begeleiding voor de kleine jongen. De zorg iedere dag voor hem wordt erg zwaar.

De mogelijkheid doet zich voor om hem naar een school te laten gaan voor vier halve dagen in de week. De familie is dolblij. De moeder moet hem naar school brengen, alleen in de taxi daar is hij te kwetsbaar voor. Speciaal vervoer bestaat hier niet. Ze moet zo ie zo mee naar school om het programma mee te volgen om de symbolen die hij leert ook thuis te gebruiken. De enige mogelijkheid om hem iets aan te leren is herhaling herhaling herhaling. Een engelen geduld is nodig. Thuis spreekt de hele familie Zulu. Het gros van de leerstof op de school is in engels, niet gemakklijk te volgen voor de moeder om ook al spreekt ze een beetje engels.

Op school wordt verwacht dat eten en drinken van thuis wordt meegenomen. Dit geld ook voor pampers en andere zorg benodigdheden. Thuis loopt de jongen vaak in zijn blootje rond om geld voor pampers uit te sparen. Normaal gesproken wordt er pap gegeven aan de kinderen van de familie. De moeder neemt iedere dag naar school een nette maaltijd mee voor zoon. Ze schaamt zich voor de beperkte maaltijden die ze thuis moet voorschotelen. Gelukkig heeft ze van enkele sponsors wat kleding gekregen voor de jongen. Alle andere kinderen in zijn klas zien er altijd netjes uit, ze kan het niet maken om hem in kapotte kleding naar school te sturen.

Een deel van het schoolgeld wordt door liefdevolle mensen aan haar geschonken. Helaas komt een groot gedeelte voor haar eigen rekening. Zo ook de transport kosten, de pampers, het eten en drinken wat ze extra voor hem meebrengt. Door dat ze iedere dag van huis weg is kan ze ook niet helpen in het huishouden. Voorheen kon het gezin voorzien worden van voedsel door het extra geld wat binnenkomt via haar zoontje. Nu lijkt alles op te gaan voor de ene kleine jongen.

School belangrijk? Ja ik zou het wel zeggen. Zou het nuttig zijn dat de jongen leert naar het toilet te gaan zodat hij niet tot in volwassenheid in pampers blijft lopen? Zou het niet prettig zijn voor hem om enkele symbolen te leren om in ieder geval iets te kunnen communiceren? Ook al leert hij enkele communicatie handelingen, waar kan hij naartoe als hij volwassen is? Zelfstandig eten en met een lepel eten van belang? Waarom eet de rest van de familie met de hand? En hoe zit het met koken dan?

Ze besluit de school af te zeggen. Misschien is het toch niet voor hen besteed?!

Jeugd Centrum annex Crisis Opvang in vlammen...

We hebben juist het avondeten achter de kiezen en ik wil beginnen met de afwas. Mijn telefoon gaat .. een paniekerige stem verteld dat het jeugdcentrum in brand staat. Mijn hart slaat over. Ik hoor een hoop lawaai en ineens een schreeuw ... het dak stort in, wordt geroepen. “ Ik heb de brandweer gebeld maar ze zijn er nog steeds niet!!!” Het enige wat ik kan zeggen is dat we er direct aankomen. Gunter heeft de sleutel van de auto al in handen...

Achter ons huis op het zandpad zien we de vlammen al in de verte... mijn god .. het hele gebouw moet in lichter laaie staan, de brand is enorm! De jongen aan de telefoon kon me niet vertellen of er nog mensen in het gebouw waren, mijn maag draait..

Wanneer we arriveren bij het centrum komt ook net de eerste brandweer wagen aanrijden. Vele mensen staan buiten de poort te kijken naar de vuurzee. Ik krijg een brok in mijn keel en vind geen woorden .... De mensen zien er verslagen uit. Enkele bekenden komen op me af lopen, verward en vol ongeloof. Eindelijk komt het bericht dat er niemand in het gebouw is en niemand gewond is geraakt, de steen in mijn buik verdwijnt.

Er zou een man binnen zijn gelopen, het vuur hebben aangestoken en zijn weggerend?! Vele mensen spreken me aan. “ Wie doet nu zoiets?” “ Wat nu, Lizz, wat nu, we hebben weer geen onderdak, waar slapen we vanacht?” “ Morgen moet ik gaan werken, heb je enkele kleren voor me, kan je iets regelen?”

Ook de counselor komt op me af lopen. “ Daar staan we weer... begrijp jij het nog?” Wie neemt nu zoiets, een gebouw van de community?” Nee, ik begrijp het niet meer! Allerlei speculaties gaan de ronde. Is het een dronkaard die kwaad wil, is het een politiek spelletje wat hier gespeeld wordt, is het jalouzie onder de mensen? De vraag is of we het ooit de echte waarheid zullen weten?!

De sfeer is onbehaaglijk en vreemd. Ik sta tussen de mensen waarvan ik vele gezichten ken van het verblijf in het centrum. Toch vertrouw ik even niemand. Terwijl de een me een knuffel geeft voel ik ogen van de ander prikken in mijn rug. Wordt het gemeend of speelt men een spelletje? Wat gaat er in de hoofden van deze mensen om? Er wordt veel gezegd maar helaas mis ik het meeste vanwege de taalbarriere.

Even een lastige positie. Aan de ene kant heb ik intens opgetrokken met de mensen die in het centrum verblijven maar moet ik afstand houden inverband met wantrouwen en veiligheid. Aan de andere kant ken ik de mensen die de organisatie op zich nemen, zoals de counselor en CIC maar wil ik me daar niet teveel in mengen.

Iets later voel ik me opnieuw ongemakkelijk. Iemand komt me vertellen dat er een doodsbedreiging wordt geuit naar enkele mensen en dat die personen Molweni willen verlaten! Jeetje ... ik heb geen idee hoe serieus ik het moet nemen maar de vuurzee aanschouwende is het duidelijk dat dit een vreemd wereldje is! Gelukkig is de waarschuwing geuit en kunnen maatregelen worden getroffen.

Later op de avond wanneer de vlammen zijn gedoofd, hebben we duidelijk wie voor de nacht onderdak nodig hebben en is er een beschikbare plaats gevonden. We helpen de mensen naar de volgende shelter en voorzien ze van matrassen, dekens en voedsel. Opnieuw is er binnen een mum van tijd noodhulp geboden.

Na middernacht kunnen we naar huis ... de mensen zijn voorlopig weer voorzien! De komende dagen zullen we wel weer horen waar we staan en welke hulp geboden kan en moet worden.