Ons werk gaat door….
Opvang
Op dit moment hebben we een meisje van 8 jaar in huis voor 4 weken. De kleine meid is doof stom en heeft in het verleden, binnen haar familie, gebeurtenissen meegemaakt die niemand herhaalt wil zien. Sinds 2,5 jaar gaat ze naar een internaat waar ze, met uitzondering van de vakanties, ook verblijft. Dit is een speciaal onderwijs instituut voor doof stomme kinderen.
Enkele weken geleden is haar moeder overleden en aangezien haar vader niet in beeld is heeft ze geen thuis meer om naar toe te gaan. Haar broertje en zus worden bij andere gezinnen in de community opgevangen. Omdat niemand in de community gebarentaal spreekt en dus met haar kan communiceren is opvang daar voor haar erg moeilijk. Het niet kunnen spreken maakt haar zeer kwetsbaar…zoals in het verleden reeds is gebleken.
Op dit moment is voor lange termijn nog geen oplossing gevonden voor een thuis voor haar. Volgende week zal ze voor de rest van het schooljaar terug gaan naar het internaat en tot die tijd verblijft ze in ieder geval bij ons.
Gunter is ondertussen een cursus gebarentaal gestart en ik probeer hierin mee te leren. Ondanks een extra persoon …. is het in huis ineens een stuk stiller geworden!
Siyabonga
Na enkele telefoontjes heen en weer met de social workers van de crisis opvang waar Siyabonga verblijft en de externe social worker, is het zover dat ik Siyabonga weer mag gaan bezoeken. Helaas stond ik twee weken geleden voor de poort en werd ik niet binnengelaten aangezien het bericht kennelijk niet was doorgegeven aan de security.
De social workers hier lopen zo over in het werk, dat nu nog steeds geen onderzoek is gestart voor Siyabonga. Ik mag al blij zijn dat ze in zijn file hebben gekeken omdat ik er op stond om hem te gaan bezoeken en ze dus moesten kijken om toestemming te geven. Hoe lang zal het duren voordat deze jongen geplaatst zal worden en hij eindelijk zijn leven ergens anders zal kunnen gaan opbouwen???????
Donaties
Van de week werden we gebeld door een hotel in Durban die spullen wilden doneren. De volgende dag reden van de kust terug naar huis met de auto tot het dak toe vol met lakens, kussenslopen en dozen met shampoo en zeep. Het duurde even om alles vervolgens uit te zoeken en te sorteren maar …..we hebben een kamer in het huis vol met spullen en we kunnen uitdelen......
maandag 7 april 2008
Ontslag Be More
Ontslag Be More
Woensdag 2 weken geleden, schokkende nieuws, Be More, de organisatie waar Gunter projectmanager is, heeft besloten hem zijn ontslag te geven.
Een donderslag bij heldere hemel.
In de afgelopen anderhalf jaar dat Gunter voor Be More werkt, zijn alleen positieve geluiden geuit over zijn functioneren als projectmanager. Niet eerder zijn er berichten gegeven dat er problemen zouden zijn.
Meerdere malen is, in de afgelopen maanden, gesproken over het omzetten van het samenwerkingscontract naar een vast contract. In februari van dit jaar, werd door be more nog de datum 1 maart 2008 genoemd om deze wijziging door te voeren.
Drie weken later wordt Gunter op straat gezet met enkele redenen, die tot nu toe, nog niet veel duidelijk geven waarop de beslissing daadwerkelijk is gebaseerd.
Inhoudelijk zal ik niet ingaan op de redenen die worden aangedragen. Om verduidelijking is gevraagd en hij hoopt hierop spoedig antwoord te verkrijgen.
Het gaat mij niet zozeer om het ontslag an sich, dan wel om de manier waarop een organisatie omgaat met haar medewerkers.
Het verbaasd mij ten zeerste dat een organisatie die zich inzet om mensen te helpen deze wijze kiest om problemen met medewerkers aan te pakken.
Het is op zijn minst vreemd te noemen dat problemen niet met de betrokken personen worden besproken en dat niet eerder genoemd wordt dat er bezorgdheden bestaan omtrent het functioneren.
Het lijkt een zeer onrespectvol en onrechtvaardige omgang met een medemens.
Naast alle gevoelens die dit ontslag oproept, heeft het voor ons beide natuurlijk ook een gigantische praktische weerslag. Het wil namelijk zeggen dat we, na april, hier zonder inkomen en vervoer zitten en geheel zonder basis de werkzaamheden hier voort moeten zetten.
Ondanks dit alles geven we niet op…..Er zijn teveel kinderen die wachten om geholpen te worden. Teveel noodkreten….
We doen er alles aan om op andere manieren een bron van inkomsten voor de stichting aan te boren. Helaas zijn financiële middelen onmisbaar, zelfs om hulp te verlenen.......
Woensdag 2 weken geleden, schokkende nieuws, Be More, de organisatie waar Gunter projectmanager is, heeft besloten hem zijn ontslag te geven.
Een donderslag bij heldere hemel.
In de afgelopen anderhalf jaar dat Gunter voor Be More werkt, zijn alleen positieve geluiden geuit over zijn functioneren als projectmanager. Niet eerder zijn er berichten gegeven dat er problemen zouden zijn.
Meerdere malen is, in de afgelopen maanden, gesproken over het omzetten van het samenwerkingscontract naar een vast contract. In februari van dit jaar, werd door be more nog de datum 1 maart 2008 genoemd om deze wijziging door te voeren.
Drie weken later wordt Gunter op straat gezet met enkele redenen, die tot nu toe, nog niet veel duidelijk geven waarop de beslissing daadwerkelijk is gebaseerd.
Inhoudelijk zal ik niet ingaan op de redenen die worden aangedragen. Om verduidelijking is gevraagd en hij hoopt hierop spoedig antwoord te verkrijgen.
Het gaat mij niet zozeer om het ontslag an sich, dan wel om de manier waarop een organisatie omgaat met haar medewerkers.
Het verbaasd mij ten zeerste dat een organisatie die zich inzet om mensen te helpen deze wijze kiest om problemen met medewerkers aan te pakken.
Het is op zijn minst vreemd te noemen dat problemen niet met de betrokken personen worden besproken en dat niet eerder genoemd wordt dat er bezorgdheden bestaan omtrent het functioneren.
Het lijkt een zeer onrespectvol en onrechtvaardige omgang met een medemens.
Naast alle gevoelens die dit ontslag oproept, heeft het voor ons beide natuurlijk ook een gigantische praktische weerslag. Het wil namelijk zeggen dat we, na april, hier zonder inkomen en vervoer zitten en geheel zonder basis de werkzaamheden hier voort moeten zetten.
Ondanks dit alles geven we niet op…..Er zijn teveel kinderen die wachten om geholpen te worden. Teveel noodkreten….
We doen er alles aan om op andere manieren een bron van inkomsten voor de stichting aan te boren. Helaas zijn financiële middelen onmisbaar, zelfs om hulp te verlenen.......
Akhona nog niet thuis
Akhona nog niet thuis….
Afgelopen week is er bericht gekomen van het crisiscentrum waar Akhona is geplaatst.
Met stomheid geslagen….
Het team …de social welfare en de social worker van het crisis centrum, heeft besloten om het verleden van Akhona te vergeten en haar terug te plaatsen bij de familie.
Een onderzoek naar de familie en hun omstandigheden is niet gebeurt en men geeft eerlijk aan dat een supervisie of follow up niet mogelijk is in verband met de grote werkdruk.
Ik begrijp het niet meer….willen ze nu echt wachten tot Akhona dood wordt binnengebracht????
Er ligt een heel document met bewijzen dat de familie een jaar lang niet voor haar heeft kunnen zorgen…..Het gerecht heeft hen per direct uit de ouderlijke macht gezet naar aanleiding van een brief van een kinderarts om eerst onderzoek te laten verrichten. Hoe is het mogelijk dat een heel team de beslissing van het gerecht zomaar links laat liggen?!
Enkele weken geleden is er een advocate ingeroepen omdat de zaak erg complex begon te worden. We hadden gehoopt dat het niet nodig was maar nu hebben we geen andere keuze meer…we moeten terug naar de rechtbank. Vechten tegen een beslissing van social welfare!
Morgen middag hebben we een afspraak met een pro deo advocaat. Helaas moest de advocate met wie we zijn gestart naar Amerika voor enkele weken en zij heeft de zaak tijdelijk overgedragen. We kunnen namelijk niet wachten...de zaak moet door..
Afgelopen week is er bericht gekomen van het crisiscentrum waar Akhona is geplaatst.
Met stomheid geslagen….
Het team …de social welfare en de social worker van het crisis centrum, heeft besloten om het verleden van Akhona te vergeten en haar terug te plaatsen bij de familie.
Een onderzoek naar de familie en hun omstandigheden is niet gebeurt en men geeft eerlijk aan dat een supervisie of follow up niet mogelijk is in verband met de grote werkdruk.
Ik begrijp het niet meer….willen ze nu echt wachten tot Akhona dood wordt binnengebracht????
Er ligt een heel document met bewijzen dat de familie een jaar lang niet voor haar heeft kunnen zorgen…..Het gerecht heeft hen per direct uit de ouderlijke macht gezet naar aanleiding van een brief van een kinderarts om eerst onderzoek te laten verrichten. Hoe is het mogelijk dat een heel team de beslissing van het gerecht zomaar links laat liggen?!
Enkele weken geleden is er een advocate ingeroepen omdat de zaak erg complex begon te worden. We hadden gehoopt dat het niet nodig was maar nu hebben we geen andere keuze meer…we moeten terug naar de rechtbank. Vechten tegen een beslissing van social welfare!
Morgen middag hebben we een afspraak met een pro deo advocaat. Helaas moest de advocate met wie we zijn gestart naar Amerika voor enkele weken en zij heeft de zaak tijdelijk overgedragen. We kunnen namelijk niet wachten...de zaak moet door..
dinsdag 1 april 2008
Afscheid van mijn beste maatje.....
Afscheid van mijn beste maatje…..
De tijd is gekomen.
Voor de eerste drie maanden, gedurende mijn verblijf in Zuid Afrika, had ik iemand gevonden die Lippique wilde verzorgen en berijden. Na deze maanden zouden we bekijken hoe de situatie ervoor staat.
De drie maanden zijn voorbij. Het is duidelijk dat ik hier in Afrika nog lang niet klaar ben met mijn taak en dat ik voorlopig dus niet naar Nederland zal terugkeren.
Het komt erop neer dat ik de zorg van Lippique niet zal kunnen terug nemen. Het overlaten komen van haar naar dit land, is haast onmogelijk en ik wil haar hiermee niet belasten.
De moeilijkste beslissing tot nu toe… afscheid nemen van mijn beste maatje.
Bijna 15 jaar heb ik samen met haar mogen genieten. In al die jaren heb ik lief en leed met haar gedeeld en is zij er steeds voor mij geweest. Ze was mijn spiegel, ze heeft me geleerd voor mezelf te zorgen, geleerd om op mezelf te vertrouwen.
De wereld om ons heen verdween, wanneer wij samen aan het werk waren. Het is niet altijd even gemakkelijk geweest. We hebben gestoeid samen…geknokt voor gezondheid…en gezocht naar een plek waar we beide thuis waren. Uiteindelijk hebben we het gevonden en waren we juist op weg echt te kunnen opbouwen.
Helaas voor ons, werd mijn hart weggeroepen naar een land, te ver om te volgen. Al de keren dat ik mijn plekje verplaatste, heb ik haar mee kunnen nemen tot op geringe afstand. Deze keer is dit niet het geval.
Het doet pijn!
Het doet pijn …en tegelijk ben ik erg blij en dankbaar.
Het heeft me lange tijd dwars gezeten dat ik haar zou moeten overdragen. Lippique is (zoals ook ik) niet een van de gemakkelijkste. Om haar te kunnen overgeven zou ik iemand moeten vinden die het karakter van haar zou kunnen doorzien en waarderen. Iemand die haar eigenwijsheid,onzekerheid, werklust en haar lichamelijke beperkingen zou willen accepteren en hiermee zou kunnen werken.
Gelukkig heeft het zo mogen zijn. Lippique heeft een ander maatje gevonden. Met een gerust hart kan ik de zorg overdragen.
Nooit zal ik haar vergeten …zij is en blijft een stukje mij.
De tijd is gekomen.
Voor de eerste drie maanden, gedurende mijn verblijf in Zuid Afrika, had ik iemand gevonden die Lippique wilde verzorgen en berijden. Na deze maanden zouden we bekijken hoe de situatie ervoor staat.
De drie maanden zijn voorbij. Het is duidelijk dat ik hier in Afrika nog lang niet klaar ben met mijn taak en dat ik voorlopig dus niet naar Nederland zal terugkeren.
Het komt erop neer dat ik de zorg van Lippique niet zal kunnen terug nemen. Het overlaten komen van haar naar dit land, is haast onmogelijk en ik wil haar hiermee niet belasten.
De moeilijkste beslissing tot nu toe… afscheid nemen van mijn beste maatje.
Bijna 15 jaar heb ik samen met haar mogen genieten. In al die jaren heb ik lief en leed met haar gedeeld en is zij er steeds voor mij geweest. Ze was mijn spiegel, ze heeft me geleerd voor mezelf te zorgen, geleerd om op mezelf te vertrouwen.
De wereld om ons heen verdween, wanneer wij samen aan het werk waren. Het is niet altijd even gemakkelijk geweest. We hebben gestoeid samen…geknokt voor gezondheid…en gezocht naar een plek waar we beide thuis waren. Uiteindelijk hebben we het gevonden en waren we juist op weg echt te kunnen opbouwen.
Helaas voor ons, werd mijn hart weggeroepen naar een land, te ver om te volgen. Al de keren dat ik mijn plekje verplaatste, heb ik haar mee kunnen nemen tot op geringe afstand. Deze keer is dit niet het geval.
Het doet pijn!
Het doet pijn …en tegelijk ben ik erg blij en dankbaar.
Het heeft me lange tijd dwars gezeten dat ik haar zou moeten overdragen. Lippique is (zoals ook ik) niet een van de gemakkelijkste. Om haar te kunnen overgeven zou ik iemand moeten vinden die het karakter van haar zou kunnen doorzien en waarderen. Iemand die haar eigenwijsheid,onzekerheid, werklust en haar lichamelijke beperkingen zou willen accepteren en hiermee zou kunnen werken.
Gelukkig heeft het zo mogen zijn. Lippique heeft een ander maatje gevonden. Met een gerust hart kan ik de zorg overdragen.
Nooit zal ik haar vergeten …zij is en blijft een stukje mij.
Het Afrika Huis
Het Afrika Huis
Enkele maanden geleden reden we voorbij een prachtig Afrikaans huis, een enkele straat verder, dan waar we op dat moment verbleven. Wauw……een droomhuis! Het stond te koop. Sinds die dag hebben we steeds gesproken over Ons huis.
Twee weken geleden zijn we verhuisd.
Een simpel mooi huis, zonder luxe, maar met een enorme uitstraling. De plek waar we onze droom kunnen verwezenlijken. De Afrikaanse sfeer, de ligging (aangrenzend aan het pad naar verschillende townships waar we werkzaam zijn) en het prachtig stuk grond maakt dit huis een perfecte locatie voor Incognito en haar plannen.
Ja….inderdaad …weer verhuisd! En ja, ik loop regelmatig weer met schuurpapier en kwasten rond. Uiteraard heeft ook dit huis nog opknappunten. Zo moet er nog een gedegen keuken komen en is 1 badkamer nog niet geïnstalleerd.
In de tuin staan enkele cottages die we binnenkort gaan opknappen, zodat gasten een eigen plekje zullen hebben wanneer ze onze werkzaamheden willen komen bekijken. Een geweldige kans……
Het dringt nog niet helemaal door dat dit daadwerkelijk mijn thuisbasis gaat zijn. Ik heb duidelijk even tijd nodig om me te settelen en het te laten bezinken.
zaterdag 8 maart 2008
Siyabonga en Akhona
De harde wind is gaan liggen....Er gebeurt nog steeds een heleboel maar het kost geen moeite om rechtop te blijven.
Siyabonga en Akhona
Het jongetje van 2 jaar waar ik enkele weken geleden over schreef is goed terecht gekomen voor nu. Siyabonga is opgevangen in een place of safety in Clermont, een plaatsje niet al te ver van mij vandaan.
Akhona is hier vorige week ook geplaatst en dus kon ik gemakkelijk naar hem vragen. De eerste dag werd gezegd dat we iedere dag op bezoek mochten komen. Dus waren we er iedere dag!!!
Siyabonga ziet er stukke beter uit. Zijn huid is gaaf en glanst en als we er zijn lacht hij volop. Ik heb enkele keren heerlijk met hem buiten kunnen spelen. Het is een genot om te zien hoe de kleine jongen opknapt.
Voor Akhona is de plaats helaas niet echt een vooruitgang (zacht uitgedrukt). Zij komt van een warme gezinssituatie en komt in een instituut terecht waar wel voedsel, lichamelijke verzorging en rust wordt geboden maar waar persoonlijke aandacht moeilijk is te geven met zo'n 30 kinderen in opvang.
Gelukkig zagen we haar iedere dag vooruitgaan. Haar huid is geheeld, ze lacht en speelt weer. Haar ogen waren helaas nog erg wazig en waterig.
We hebben een goed gesprek gehad, over Akhona, met de social worker van het huis. Dat gaf hoop, ze is erg gedreven en wilde direct actie wat een uitzondering is hier.
Afgelopen dinsdag toch een domper....
Deze social worker kwam vertellen dat we haar niet meer mochten bezoeken. De externe social worker moet toestemming geven over wie wel en niet bezoeksrecht krijgt. Het was tot afgelopen vrijdag nog niet duidelijk wie de externe social worker zal zijn voor haar en dus moeten we afwachten.
Voor Siyabonga ben ik gaan rondbellen. Ondertussen heb ik de social worker gevonden die betrokken is bij hem, maar zij heeft zich nog niet verdiept in de zaak en dus kom ik daar ook nog niet veel verder. (dat zie je hier dus vaak ...vanwege de werkdruk...Siyabonga zit daar al ruim twee weken en er is nog niets gebeurt). Het is dus dat ik erachteraan zit dat er wellicht effe aandacht geschonken wordt aan de zaak. Hier ligt dus een gigantische taak voor ons!!!
We blijven vragen stellen en op een nette manier mensen achter hun vodden zitten zodat de processen niet verzanden in de vele vele zaken die er liggen.
Het was steeds hartverscheurend om de kleine meid na ieder bezoek weer achter te moeten laten. We hebben er regelmatig over gesproken wat nu wijsheid is in deze. Haar wel bezoeken en de pijn van het vertrek aanvaarden of haar alleen laten, de pijn van het vertrek besparen maar wellicht de pijn van in de steek laten geven?! Zou ze, zo jong ze is, voelen dat we haar in de steek laten?? Nu, de keuze is voor ons gemaakt....
En het voelt niet altijd goed..moet ik zeggen...
Het proces loopt in ieder geval verder en als het goed is weten we 17 maart iets meer.......
Ik houd jullie op de hoogte van de nieuwe ontwikkelingen voor zover mogelijk.
zaterdag 1 maart 2008
De helse reis van het engeltje....
Afgelopen week een zeer emotionele zware week achter de rug. I Love Africa but this week i hated Africa some moments for the first time in my life.
Nadat we te horen hadden gekregen dat de moeder van Akhona haar niet direct terug wilde was de spanning even weg. Nu het adoptie proces stop was gezet moest er gepraat worden over het vervolg van de zorg. Tijdens een gesprek met de social worker vertelde de moeder van Akhona dat ze een huis aan het bouwen is, werk heeft en haar leven heeft verbeterd. Ze gaf alles toe van wat ze het afgelopen anderhalf jaar heeft gedaan of niet gedaan omtrend de zorg van haar kind. (Ik zal niet in detail treden maar het liegt er niet om, haar baby is niet voor niets bij haar weggehaald!)
Zonder enig onderzoek durfde de social worker haar te vertrouwen?! En vertelde ons dat we geen zaak zouden hebben voor de rechtbank........
Wel,.... nu wel!!!!!!!
De afspraak werd gemaakt dat Akhona dat weekend naar haar moeder zou gaan voor bezoek. Op vrijdagmiddag zouden we haar brengen en haar op zondagochtend weer ophalen. Dus die vrijdag met lood in onze schoenen op naar haar ouderlijk huis. Ze had beloofd Akhona niet in het tochtige hutje van de grootmoeder onder te brengen maar in een stenen huis bij haar tante. Zo gezegd zo gedaan. Een vreemd gevoel haar daar opnieuw achter te laten na alles wat we voorheen gezien hebben...maar alla. De moeder zou haar best wel doen was ons vertrouwen en goede hoop...?!
De zondagmorgen was gekomen en vol enthousiasme reden we opnieuw dezelfde weg om het prinsesje op te pikken. Een beetje gespannen over de staat waarin ze zou verkeren...
Bijna aangekomen bij het huis zien we ineens de moeder lopen op straat. We stoppen en vragen haar waar Akhona is aangezien we tot onze verbazing zien dat ze niet bij haar is.
De grootmoeder had Akhona meegenomen die ochtend en zou volgens de moeder op tijd terugkomen. Ze blijkt nog niet terug te zijn. Informerend bij het huis van de grootmoeder blijkt de grootmoeder het kind meegenomen te hebben omdat ze niet wil dat Gunter Akhona weer meeneemt. Kidnapping??
De moeder van Akhona houdt vol dat ze zelf van niets weet en vraagt ons later terug te komen wanneer de grootmoeder terug is. Ze zal ons bellen.
We krijgen geen bericht. s'Avonds bellen we de moeder en nog steeds geen sein van de grootmoeder of Akhona. Ondertussen horen we dat ze is bloot gesteld waarschijnlijk aan een zulu ritueel genaamd Mpepo (of iets dergelijks). Een ritueel wat wordt uitgevoerd om te helen waarbij een plant wordt verbrand en de rook diep moet worden ingeademd. De mensen hierom heen bidden en dansen gedurende het ritueel.
De schrik grijpt ons om het hart. Akhona ...rook inhaleren...tot hoestens toe...met haar longconditie?! Mijn god......We hadden de familie zelfs gewaarschuwd voor nota bene rokerige ruimten!
Kortom, flink geschrokken en zonder Akhona, zonder te weten waar ze is en in welke gezondheidstoestand ze verkeerd, keren we zondagavond laat naar huis. We waren de hele dag in de buurt van de woonomgeving gebleven en geprobeerd onze gedachten te verzetten. Vele telefoontjes hebben we gepleegd om te achterhalen wat het ritueel inhoudt en wat we wellicht zouden kunnen ondernemen. Maar vergeefs....
De volgende ochtend zaten we al vroeg bij de social worker uiteraard stampij te maken over het feit dat zij Akhona zomaar zonder onderzoek naar huis had laten gaan. Veel informatie verkregen maar verder natuurlijk niets wat ons kon helpen.
Die dag geprobeerd meerdere malen de moeder te bereiken. En uiteindelijk kreeg ik haar die avond aan de telefoon. Ze had niets gehoord van de grootmoeder en wist nog steeds niet waar Akhona was of hoe het met haar ging. Grootmoeder reageerde niet op haar telefoontjes werd gezegd.Heel even waren we iets geruster, de moeder vond de situatie kennelijk ook verre van positief en had duidelijk moeite met de situatie. Ze beloofde me iets te laten horen wanneer ze iets vernomen had van haar kind.
Tevergeefs.....de dagen hierna hoorde we nog steeds niets en pakte ze de telefoon niet meer op.
Enkele andere mensen die we betrokken hadden hebben geprobeerd ingangen te vinden maar voorals nog niets concreets. Op woensdagavond kregen we ineens de moeder van Akhona weer te pakken telefonisch en vertelde ze dat Akhona bij haar was en dat ze wilde praten. De dag erop zouden we elkaar ontmoeten bij haar grootmoeder thuis.
Vol goede moed dus donderdagochtend vroeg op pad. Aangekomen bij het huisje van de grootmoeder was er geen moeder aanwezig en geen grootmoeder. Alleen een zus van de moeder, een jongetje en er kwam een ander kindje langs de benen van de zus naar buiten lopen.....Help... haar even niet herkent! Het was Akhona.......Ze zag er niet uit...Hoe kan dit in hemelsnaam in een paar dagen gebeuren. Haar haren waren geschoren, ze kon nauwelijks haar ogen open houden, ze waren gezwollen en haar rechteroog zag rood en beschadigd. Haar hele huid was droog en vol bultjes.....De luier zat zo vol urine en poep dat ook haar hele broek nat was geworden. Ze wankelde van vermoeidheid en haar lichaampje was van top tot teen opgezet. Ze reageerde nauwelijks, leek volledig apatisch. Het was hartverscheurend....Gelukkig herkende ze ons direct. We konden wel janken..........
We hadden niets in handen om haar mee te nemen, dan zouden wij kidnappen en dus moesten we, nadat we haar iets te eten hadden gegeven en mee verzorgd, met lege handen vertrekken. Afschuwelijk!!! Dat moment zal ik nooit meer vergeten....we hoorde haar schreeuwen.
Na hier en daar om raad gevraagd te hebben besloten we naar Mother of Piece/ Bobbi bear te rijden om even tot rust te komen en hulp te vragen. Ik was erg bezorgd om haar longen en haar opgezette gezwollen lichaampje en heb direct de arts in het ziekenhuis gebeld. We zouden als we haar zouden kunnen meenemen die dag nog bij hem kunnen laten checken. Dat was dus een ingang! Samen met een child safety officer van Bobbi bear (en 2 vrijwilligers) reed ik terug naar het huis om te vragen of ik Akhona mee mocht nemen naar het ziekenhuis. Ondertussen was de zus met de kinderen naar een ander huis gegaan maar dat wist ik te vinden, daar was ik al eens geweest. Het mocht .....ik legde uit dat we zeer bezorgd waren om de gezondheid van Akhona, dat ze er niet goed uitzag, dat ik de arts al gesproken had en dat we terecht konden in het ziekenhuis. De zus van de moeder ging mee.....Op het moment dat ik daar wegreed met haar in het kinderzitje en Gunter belde dat ze in de auto zat ....kwamen de tranen. We hadden haar in ieder geval weg daar!!!!!
Aangekomen bij het ziekenhuis (na Gunter op gehaald te hebben en de moeder van Akhona te hebben gebeld voor akkoord, nu pakte ze wel op) ging de arts net even weg voor een lezing. Dus we moesten ruim een uur wachten. In dat uur zagen we beetje voor beetje onze Akhona terugkomen....ze begon weer wat te spelen...te lachen...en haar ogen kregen weer wat leven.
De arts keek haar hoofdschuddend aan.....hij onderzocht haar en constateerde een beginnende fase van zware ondervoeding en verwaarlozing. Dit had volgens hem niet 2 weken langer moeten duren. Hij schreef direct een brief waarin hij adviseerde het kind per acuut weg te laten halen bij de familie. He he, iemand die helpt!!!
De volgende stap was naar de politie gaan om dit papier om te laten zetten in een jurisch bevel. Een vriendin van ons kon ons hierbij van dienst zijn en dus reden we naar haar met zijn allen. De zus vd moeder die nog steeds bij ons was en ons in eerste instantie vertrouwde ...kreeg het ineens erg moeilijk ( begrijpelijk). Ze kreeg door dat Akhona niet meer mee naar huis zou gaan en begon tegen te stribbelen. De politie heeft hard op haar in moeten praten...ze begon allerlei uitwegen te zoeken...ons uit te schelden en zelfs even te bedreigen. We waren ondertussen met professionals dus bedreigd voelde ik me niet maar de pijn die ook zij door moest was vreselijk om aan te zien. Zij was zich van geen kwaad bewust en had geen idee van de lichamelijke situatie van Akhona. Deze mensen lijken soms blind te zijn....
Tranen vloeiden van alle kanten, een bizarre situatie.....
Met de brief van de politie en een persoon die zulu spreekt ben ik de zus terug naar huis gaan brengen en de familie op de hoogte gaan stellen. Geen makkelijke opgave kan ik je zeggen.
Eind van de dag, dat was het belangrijkste, reden we met Akhona in de auto naar huis en konden we haar veilig in haar bedje leggen. In ieder geval voor 1 nacht.
De volgende morgen moesten we om half 9 in de rechtbank verschijnen. Het politie rapport had ons het recht gegeven om Akhona voor 24 uur onder onze hoede te hebben, daarna moet zo'n rapport door de rechtbank worden bekeken. Het was alleen een noodopvang. We waren om half negen aanwezig.
Op zijn afrikaans allemaal......wachten wachten en nog eens wachten......
De grootmoeder bleek onderweg te zijn en de rechtbank wilde op haar wachten. ( hoe is het mogelijk.....minimaal 1,5 uur vertraging) Het werd nog leuker ...toen de grootmoeder arriveerde hoorde we dat ook de moeder ondertussen had besloten om toch op te komen dagen en dus werd ons medegedeeld nogmaals geduld te hebben. Lunchtijd ging voorbij en geloof tegen half drie zaten de mensen die allemaal aanwezig moesten zijn bij het magistraat.
Het liep zoals we verwacht hadden. De rechtbank besloot een groot onderzoek te starten naar de moeder en de familie van Akhona om te zien of een terug keer naar de familie eventueel mogelijk is. In de tussentijd werd gekozen om Akhona in een neutrale omgeving te laten verblijven....niet bij ons dus. Het werd dus werkelijkheid. Akhona moest opnieuw vertrekken ....ze werd geplaatst in een place of savety. Een instituut die vele kinderen opvangt.
Een opluchting omdat ze eindelijk weg is bij de familie waar ze het op den duur niet overleefd zou hebben. Een opluchting omdat nu alles eindelijk goed wordt onderzocht en wettelijk goed wordt geregeld. Een vreselijk gevoel om haar daar voor minimaal 8 weken maar misschien wel maanden te moeten laten opsluiten. We mogen haar iedere dag bezoeken....wat goed klinkt maar een hel is om uit te voeren en twijfels geeft omtrend het welzijn van Akhona. Waar doe je goed aan???
In ieder geval is ze nu Veilig!!!
Ik zal jullie het achterlaten van Akhona daar en het eerste bezoekje vanmiddag besparen........
Ik kan jullie niet uitleggen welke emoties allemaal naar boven zijn gekomen de afgelopen dagen en hoeveel gevoelens hebben gespeeld.....
Nooit heb ik in zo'n korte tijd zo vreselijk veel geleerd..........
Nadat we te horen hadden gekregen dat de moeder van Akhona haar niet direct terug wilde was de spanning even weg. Nu het adoptie proces stop was gezet moest er gepraat worden over het vervolg van de zorg. Tijdens een gesprek met de social worker vertelde de moeder van Akhona dat ze een huis aan het bouwen is, werk heeft en haar leven heeft verbeterd. Ze gaf alles toe van wat ze het afgelopen anderhalf jaar heeft gedaan of niet gedaan omtrend de zorg van haar kind. (Ik zal niet in detail treden maar het liegt er niet om, haar baby is niet voor niets bij haar weggehaald!)
Zonder enig onderzoek durfde de social worker haar te vertrouwen?! En vertelde ons dat we geen zaak zouden hebben voor de rechtbank........
Wel,.... nu wel!!!!!!!
De afspraak werd gemaakt dat Akhona dat weekend naar haar moeder zou gaan voor bezoek. Op vrijdagmiddag zouden we haar brengen en haar op zondagochtend weer ophalen. Dus die vrijdag met lood in onze schoenen op naar haar ouderlijk huis. Ze had beloofd Akhona niet in het tochtige hutje van de grootmoeder onder te brengen maar in een stenen huis bij haar tante. Zo gezegd zo gedaan. Een vreemd gevoel haar daar opnieuw achter te laten na alles wat we voorheen gezien hebben...maar alla. De moeder zou haar best wel doen was ons vertrouwen en goede hoop...?!
De zondagmorgen was gekomen en vol enthousiasme reden we opnieuw dezelfde weg om het prinsesje op te pikken. Een beetje gespannen over de staat waarin ze zou verkeren...
Bijna aangekomen bij het huis zien we ineens de moeder lopen op straat. We stoppen en vragen haar waar Akhona is aangezien we tot onze verbazing zien dat ze niet bij haar is.
De grootmoeder had Akhona meegenomen die ochtend en zou volgens de moeder op tijd terugkomen. Ze blijkt nog niet terug te zijn. Informerend bij het huis van de grootmoeder blijkt de grootmoeder het kind meegenomen te hebben omdat ze niet wil dat Gunter Akhona weer meeneemt. Kidnapping??
De moeder van Akhona houdt vol dat ze zelf van niets weet en vraagt ons later terug te komen wanneer de grootmoeder terug is. Ze zal ons bellen.
We krijgen geen bericht. s'Avonds bellen we de moeder en nog steeds geen sein van de grootmoeder of Akhona. Ondertussen horen we dat ze is bloot gesteld waarschijnlijk aan een zulu ritueel genaamd Mpepo (of iets dergelijks). Een ritueel wat wordt uitgevoerd om te helen waarbij een plant wordt verbrand en de rook diep moet worden ingeademd. De mensen hierom heen bidden en dansen gedurende het ritueel.
De schrik grijpt ons om het hart. Akhona ...rook inhaleren...tot hoestens toe...met haar longconditie?! Mijn god......We hadden de familie zelfs gewaarschuwd voor nota bene rokerige ruimten!
Kortom, flink geschrokken en zonder Akhona, zonder te weten waar ze is en in welke gezondheidstoestand ze verkeerd, keren we zondagavond laat naar huis. We waren de hele dag in de buurt van de woonomgeving gebleven en geprobeerd onze gedachten te verzetten. Vele telefoontjes hebben we gepleegd om te achterhalen wat het ritueel inhoudt en wat we wellicht zouden kunnen ondernemen. Maar vergeefs....
De volgende ochtend zaten we al vroeg bij de social worker uiteraard stampij te maken over het feit dat zij Akhona zomaar zonder onderzoek naar huis had laten gaan. Veel informatie verkregen maar verder natuurlijk niets wat ons kon helpen.
Die dag geprobeerd meerdere malen de moeder te bereiken. En uiteindelijk kreeg ik haar die avond aan de telefoon. Ze had niets gehoord van de grootmoeder en wist nog steeds niet waar Akhona was of hoe het met haar ging. Grootmoeder reageerde niet op haar telefoontjes werd gezegd.Heel even waren we iets geruster, de moeder vond de situatie kennelijk ook verre van positief en had duidelijk moeite met de situatie. Ze beloofde me iets te laten horen wanneer ze iets vernomen had van haar kind.
Tevergeefs.....de dagen hierna hoorde we nog steeds niets en pakte ze de telefoon niet meer op.
Enkele andere mensen die we betrokken hadden hebben geprobeerd ingangen te vinden maar voorals nog niets concreets. Op woensdagavond kregen we ineens de moeder van Akhona weer te pakken telefonisch en vertelde ze dat Akhona bij haar was en dat ze wilde praten. De dag erop zouden we elkaar ontmoeten bij haar grootmoeder thuis.
Vol goede moed dus donderdagochtend vroeg op pad. Aangekomen bij het huisje van de grootmoeder was er geen moeder aanwezig en geen grootmoeder. Alleen een zus van de moeder, een jongetje en er kwam een ander kindje langs de benen van de zus naar buiten lopen.....Help... haar even niet herkent! Het was Akhona.......Ze zag er niet uit...Hoe kan dit in hemelsnaam in een paar dagen gebeuren. Haar haren waren geschoren, ze kon nauwelijks haar ogen open houden, ze waren gezwollen en haar rechteroog zag rood en beschadigd. Haar hele huid was droog en vol bultjes.....De luier zat zo vol urine en poep dat ook haar hele broek nat was geworden. Ze wankelde van vermoeidheid en haar lichaampje was van top tot teen opgezet. Ze reageerde nauwelijks, leek volledig apatisch. Het was hartverscheurend....Gelukkig herkende ze ons direct. We konden wel janken..........
We hadden niets in handen om haar mee te nemen, dan zouden wij kidnappen en dus moesten we, nadat we haar iets te eten hadden gegeven en mee verzorgd, met lege handen vertrekken. Afschuwelijk!!! Dat moment zal ik nooit meer vergeten....we hoorde haar schreeuwen.
Na hier en daar om raad gevraagd te hebben besloten we naar Mother of Piece/ Bobbi bear te rijden om even tot rust te komen en hulp te vragen. Ik was erg bezorgd om haar longen en haar opgezette gezwollen lichaampje en heb direct de arts in het ziekenhuis gebeld. We zouden als we haar zouden kunnen meenemen die dag nog bij hem kunnen laten checken. Dat was dus een ingang! Samen met een child safety officer van Bobbi bear (en 2 vrijwilligers) reed ik terug naar het huis om te vragen of ik Akhona mee mocht nemen naar het ziekenhuis. Ondertussen was de zus met de kinderen naar een ander huis gegaan maar dat wist ik te vinden, daar was ik al eens geweest. Het mocht .....ik legde uit dat we zeer bezorgd waren om de gezondheid van Akhona, dat ze er niet goed uitzag, dat ik de arts al gesproken had en dat we terecht konden in het ziekenhuis. De zus van de moeder ging mee.....Op het moment dat ik daar wegreed met haar in het kinderzitje en Gunter belde dat ze in de auto zat ....kwamen de tranen. We hadden haar in ieder geval weg daar!!!!!
Aangekomen bij het ziekenhuis (na Gunter op gehaald te hebben en de moeder van Akhona te hebben gebeld voor akkoord, nu pakte ze wel op) ging de arts net even weg voor een lezing. Dus we moesten ruim een uur wachten. In dat uur zagen we beetje voor beetje onze Akhona terugkomen....ze begon weer wat te spelen...te lachen...en haar ogen kregen weer wat leven.
De arts keek haar hoofdschuddend aan.....hij onderzocht haar en constateerde een beginnende fase van zware ondervoeding en verwaarlozing. Dit had volgens hem niet 2 weken langer moeten duren. Hij schreef direct een brief waarin hij adviseerde het kind per acuut weg te laten halen bij de familie. He he, iemand die helpt!!!
De volgende stap was naar de politie gaan om dit papier om te laten zetten in een jurisch bevel. Een vriendin van ons kon ons hierbij van dienst zijn en dus reden we naar haar met zijn allen. De zus vd moeder die nog steeds bij ons was en ons in eerste instantie vertrouwde ...kreeg het ineens erg moeilijk ( begrijpelijk). Ze kreeg door dat Akhona niet meer mee naar huis zou gaan en begon tegen te stribbelen. De politie heeft hard op haar in moeten praten...ze begon allerlei uitwegen te zoeken...ons uit te schelden en zelfs even te bedreigen. We waren ondertussen met professionals dus bedreigd voelde ik me niet maar de pijn die ook zij door moest was vreselijk om aan te zien. Zij was zich van geen kwaad bewust en had geen idee van de lichamelijke situatie van Akhona. Deze mensen lijken soms blind te zijn....
Tranen vloeiden van alle kanten, een bizarre situatie.....
Met de brief van de politie en een persoon die zulu spreekt ben ik de zus terug naar huis gaan brengen en de familie op de hoogte gaan stellen. Geen makkelijke opgave kan ik je zeggen.
Eind van de dag, dat was het belangrijkste, reden we met Akhona in de auto naar huis en konden we haar veilig in haar bedje leggen. In ieder geval voor 1 nacht.
De volgende morgen moesten we om half 9 in de rechtbank verschijnen. Het politie rapport had ons het recht gegeven om Akhona voor 24 uur onder onze hoede te hebben, daarna moet zo'n rapport door de rechtbank worden bekeken. Het was alleen een noodopvang. We waren om half negen aanwezig.
Op zijn afrikaans allemaal......wachten wachten en nog eens wachten......
De grootmoeder bleek onderweg te zijn en de rechtbank wilde op haar wachten. ( hoe is het mogelijk.....minimaal 1,5 uur vertraging) Het werd nog leuker ...toen de grootmoeder arriveerde hoorde we dat ook de moeder ondertussen had besloten om toch op te komen dagen en dus werd ons medegedeeld nogmaals geduld te hebben. Lunchtijd ging voorbij en geloof tegen half drie zaten de mensen die allemaal aanwezig moesten zijn bij het magistraat.
Het liep zoals we verwacht hadden. De rechtbank besloot een groot onderzoek te starten naar de moeder en de familie van Akhona om te zien of een terug keer naar de familie eventueel mogelijk is. In de tussentijd werd gekozen om Akhona in een neutrale omgeving te laten verblijven....niet bij ons dus. Het werd dus werkelijkheid. Akhona moest opnieuw vertrekken ....ze werd geplaatst in een place of savety. Een instituut die vele kinderen opvangt.
Een opluchting omdat ze eindelijk weg is bij de familie waar ze het op den duur niet overleefd zou hebben. Een opluchting omdat nu alles eindelijk goed wordt onderzocht en wettelijk goed wordt geregeld. Een vreselijk gevoel om haar daar voor minimaal 8 weken maar misschien wel maanden te moeten laten opsluiten. We mogen haar iedere dag bezoeken....wat goed klinkt maar een hel is om uit te voeren en twijfels geeft omtrend het welzijn van Akhona. Waar doe je goed aan???
In ieder geval is ze nu Veilig!!!
Ik zal jullie het achterlaten van Akhona daar en het eerste bezoekje vanmiddag besparen........
Ik kan jullie niet uitleggen welke emoties allemaal naar boven zijn gekomen de afgelopen dagen en hoeveel gevoelens hebben gespeeld.....
Nooit heb ik in zo'n korte tijd zo vreselijk veel geleerd..........
Abonneren op:
Posts (Atom)
